maandag 1 mei 2017

Riviersafari

De volgende ochtend op tijd opgestaan en op weg naar Blue River voor onze Rivier Safari.
De gelijknamige rivier stroomt door het enige regenwoud ter wereld dat in de bergen ligt.
Apart hè.
En bovendien ligt er ook nog eens het langst en het meeste sneeuw in deze bergen vertelde onze gids.
Die speciaal voor het snowboarden in deze bergen vanuit Australië naar dit plaatsje was verhuisd.
's Zomers is hij gids op de safari's  en vanaf het vroege najaar tot laat in het voorjaar is hij aan het snowboarden.
Leuk leven toch voor zo'n knul?
Aangekomen bij het startpunt eerst maar eens een bakkie genomen. Dat wil zeggen, Wim aan de koffie (zijn eerste echt lekkere bakkie buiten de (RV) deur meldde hij verheugd), en ik aan de thee met wat lekkers.
We waren aan de vroege kant dus daarna even rond gekeken.
Een groot bord, met daarop een goed advies.
Deze boos kijkende engerd.
En toen naar buiten waar ons bootje al lag te wachten maar de gids was er nog niet.

Oh ja, dit was ook nog een mogelijkheid.
 "Dát kunnen we ook doen" aldus Wim
Hahahaha, domme jongen. In geen 100.000 jaar!
Even later zagen we de eerste ploeg terugkomen.
Door en door verkleumd, dikke sjaals, mutsen en knalrode wangen en tranende ogen van de kou.
Dat beloofde wat ...
En daar gingen wij.
Gelukkig hadden we van de gids allemaal een warme deken gekregen om in weg te kruipen want wat wás het koud zeg. 
Het bootje scheurde met een enorme snelheid de rivier op, op zoek naar beren.
Officieel zou de tocht een uur duren maar de gids beloofde ons meteen in het begin al dat we niet terug zouden keren vóórdat we tenminste één beer hadden gezien.
Na een minuut of twintig spotte de gids de eerste beer.
Hij was er duidelijk in getraind want hoe wij ook tuurden, wij zagen hem niet.
We voeren nog een klein stukje verder en toen ging de gewone motor uit en schakelde hij over op een bijna geluidloze elektrische motor. Inmiddels hadden wij de beer ook in het vizier en gleden we geluidloos in het water richting de oever.
Alle gelegenheid om een paar mooie foto's te nemen en ademloos zat iedereen dit enorme dier te bewonderen. Muisstil want we wilden hem/haar niet verjagen natuurlijk.
Ze was zelfs zo vriendelijk om ook nog even naar het water te komen lopen voor een mooie foto.
Deze heb ik behoorlijk ingezoomd hoor want gelukkig bleven we wel op veilige afstand.

Na een poosje verdween onze vriend weer in het bos en voeren wij weer terug in de richting waar we vandaan waren gekomen.
Maar opeens.... nóg eentje.

En deze was zelfs zo vriendelijk om voor ons in een boom te klimmen.
 Ongelooflijk met dat grote logge lijf.
De gids vertelde dat ze zo log lijken doordat zij zich meestal ook langzaam voortbewegen. Dit heeft echter een heel goede reden; het kost enorm veel energie om snel te lopen voor deze dieren. Ze kunnen het echter wel, heel snel zelfs. Je blijft ze echt niet voor als ze achter je aan komen.
Maar voor dat grote lijf moeten ze sowieso 20 tot 30.000(!) bessen per dag eten
Eén bes staat voor 1 calorie en ze hebben dus 20 tot 30.000 calorieën per dag nodig. 
Dus geef ze eens ongelijk dat ze het lekker rustig aan doen als rennen niet nodig is.
Beren houden een winterslaap. 
Ze beginnen daarmee in november en worden eind maart weer wakker. 
En dan komt nu de mooiste truc van ze, dames let op!
Mochten ze in oktober nou bevrucht zijn en dus een jong in de buik dragen, dan wordt dat jong tijdens die winterslaap geboren en zorgt zelf dat het drinkt bij de moeder terwijl moeder al die tijd gewoon lekker door pit. Als ze dan wakker wordt is haar jong al lekker op dreef en heeft zij van de hele bevalling en eerste tijd daarna niets gemerkt! 
Nou als dat geen deal is!
Maar ..... het wordt nóg mooier!
Mocht zij nou niet genoeg voorraad/reserves in haar lijf opgebouwd hebben in de voorgaande zomer, dan blijft de "baby" gewoon lekker zitten waar hij zit en wordt dus niet dit voorjaar geboren maar het jaar erna.
Wat een prachtige "regeling" hè?
In de tijd ertussen wordt ze niet opnieuw bevrucht en is er ook geen mannetje dat het in zijn hoofd haalt om het te proberen. 
Dit vertelde de gids allemaal pas toen we bijna weer terug waren en hij de boot even stillegde in een baaitje.
Er was toen ook nog alle gelegenheid om vragen te stellen die hij allemaal heel rustig, uitgebreid en doorspekt met humor beantwoordde, kortom een geweldige gids.
Ik vroeg nog of ze ondanks die lange winterslaap in de zomer dan ook iedere nacht moesten slapen.
Dat bleek inderdaad niet het geval; ze maken korte tukken gedurende de hele 24 uur.
In dit verhaaltje ben ik nu dus al aan het eind van de safari maar vóór we naar het baaitje voeren waren we nog even naar de overkant van de rivier geweest, 

waar we uit mochten stappen en na een korte klim met deze beauty werden verrast.

Heerlijk,dat soort onverwachte verrassingen!
Ik stond nog even te modderen om ons tweede selfie te maken, 
Ja ja, ook wij rukken op in de vaart der volkeren.
Maar helaas, ... gaat dat toch iets minder snel dan ik hoopte.
De gids zag mij modderen en met een milde glimlach nam hij mijn I phoontje over
en maakte de foto voor ons.
De schat.
Hierna dus weer terug  de boot in en zetten we na een prachtige belevenis van dik anderhalf uur weer koers naar de aanlegsteiger.
Maar eerst dus nog even heerlijk rustig in het baaitje luisteren naar al die leuke wetenswaardigheden die de gids ons vertelde. 
Bij terugkomst heerlijk geluncht in het bijbehorende restaurantje, waar we ook nog even gezellig nagepraat hebben met een jong stel uit Engeland.
Inmiddels was het dus vroeg in de middag en stapten wij, nog helemaal vol van deze bijzondere ochtend, weer in ons rijdende huis(je) en gingen we op weg naar Jasper aan het begin van de Rockey Mountains.
En dan mogen jullie drie keer raden wie we daar weer tegen kwamen... 

dinsdag 18 april 2017

Derde waterval in het Wells Gray Park

De derde waterval in het Wells Gray Provincial Park de Helmcken Falls

Op ons gemakkie weer terug gewandeld naar het parkeer terrein waar het inmiddels wel iets drukker was maar nog steeds redelijk rustig.
Terug gereden naar de doorgaande weg en even later staken we de rivier over, over een heel smal  bruggetje met ; slechts één voertuig per keer mocht er over.
 Nou je liet het ook wel uit je hoofd om er met meerdere tegelijk over te gaan!
Ik liet het bruggetje aan Wim over en probeerde nog snel een foto te maken want rechts van ons hadden we plots zicht op nog een beeldschone kleine stroomversnelling/waterval in de rivier.
Op deze foto zie je nog net de zijkant van de brug.
 Deze lag in dezelfde rivier als de Dawsonfalls een klein stukje terug.
Afijn, onderweg dus naar de laatste van die dag, de Helmcken Falls.
Eigenlijk herinner ik mij van de weg daar naar toe en van het parkeerterrein niet zo veel, alleen dat het nog steeds heerlijk rustig was.
Zelfs de wandeling er naartoe herinner ik mij niet.
Heel gek.
Maar de waterval zelf was weer onvergetelijk.












En 's winters ziet hij er zo uit:
Prachtig hè, 
maar mij zie je hier in de winter echt niet rond rijden hoor.
 No way!!!
Hoe jammer ook.
Nu was het weer heerlijk rustig, geen mens te zien.
Maar op de terugweg naar het parkeerterrein werd het opeens een stuk drukker; we waren dus precies op tijd geweest.
Hier kwamen we ook Peter en Joyce weer tegen.
Een Nederlands echtpaar waarmee we de vorige avond wat hadden staan praten.
Een heel leuk stel waarmee het zomaar heel goed klikte.
Wij zijn op vakanties niet zo van het contacten leggen, vooral Wim is liever op zich zelf. Ik denk dat dat komt door zijn varende leven. Als hij dan thuis is beperkt hij zich liever tot zijn gezin.
Maar dit ging als vanzelf.
Later hoorde ik van Joyce dat ook Peter zich eigenlijk nooit met iemand bemoeit op vakanties;
hij is ook veel van huis voor zijn werk.
Misschien vandaar ook wel de klik tussen hem en Wim.
Afijn, hoe dan ook, zij waren nog op weg naar de waterval en we spraken af een stukje terug op de weg bij een mooi uitzicht even samen koffie te drinken.
Dat werd hier.
We wisten waar het was maar .... reden er toch weer eerst voorbij.
Dus ..... dat werd weer keren op de weg met het enorme gevaarte.
Althans, dat was mijn dierbare echtgenoot van plan.
Mooi niet!!!
Bij het idee alleen al kreeg ik het Spaans benauwd.
Gewoon doorrijden en er komt vast wel weer een zijweg of pad.
Nou, dat duurde dus even maar gelukkig, er kwam een breed zandpad en daar konden we keren.
Gauw terug en we stonden net toen Peter en Joyce ook aan kwamen.
Heel gezellig koffie gedronken.
We wisten toen nog niet dat dit het begin zou zijn van een vriendschap die nu nog steeds voortduurt.
We kwamen er achter dat zij ook de volgende dag de riviersafari zouden maken op zoek naar beren.
Alleen reden zij de zelfde dag door naar een campground in de buurt van het startpunt van de safari terwijl wij terug gingen naar Dutch Lake om nog een keer te kunnen genieten van het heerlijke eten in het restaurant aldaar.
Wij zouden de volgende ochtend vroeg vertrekken om de tweede vaart van de riviersafari te halen.
Peter en Joyce gingen voor de eerste afvaart.
Dus na hartelijk afscheid te hebben genomen gingen we ieder weer onze eigen weg.
We wisten dat zij op dezelfde terugvlucht zaten vanuit Calgary dus we zouden elkaar op het vliegveld weer treffen.
Maar dat liep anders....

maandag 17 april 2017

Watervallen!

Vandaag dus de watervallen. Drie in totaal, allemaal langs de zelfde route.
En we konden het lekker op ons gemak doen omdat we immers de volgende dag pas verder zouden trekken i.v.m. het lekkere eten in het restaurant op de campground.
De rit er naar toe was (uiteraard) weer adembenemend mooi.
We waren lekker vroeg omdat we zo de bussen Aziaten vóór hoopten te zijn. Gelukt!
Even was het nog schrikken aan het begin van de route op het parkeerterrein van het Wells Gray Park Information Centre; 3 bussen vol! Maar gelukkig, zij bleken de dag ervóór de watervallen te hebben bezocht en trokken nu verder.
Vol verwachting op pad.
De eerste waren de Spahats Falls.
Op het parkeerterrein aangekomen, geen énkele andere auto te bespeuren!
En na een korte wandeling hoorden we al snel het water naar beneden donderen. 



Hij lijkt hier niet zo groot maar het was er wel erg diep. En ook hier weer mooi aangelegde uitkijkpunten met uitleg over ontstaan en leeftijd van de waterval.

We besloten langs een flinke omweg terug te lopen naar het parkeerterrein waarbij we de loop van de rivier beneden ons volgden.
En ook hier weer prachtige uitzichtpunten.




Na een kwartiertje dit pad te hebben gevolgd sloegen we rechtsaf het bos in hopend dat we dan weer op de weg naar het parkeerterrein uit zouden komen..
Niet echt heel erg uitnodigend maar goed, er liep een pad dus ....
En volgens onze kaart moest het goed komen.
(Sinds wij een keer in de Belgische Ardennen zijn verdwaald op een avond"wandelingetje" en we 's nachts om half één met de moed der wanhoop hebben aangebeld bij een boerderij waar nog licht brandde om te vragen of zij het tel nummer van een taxibedrijf hadden, gaan wij nooit meer zonder kaart op pad en voor de zekerheid hebben we ook altijd een GPS bij ons die ons dezelfde weg terug kan wijzen.)

Onderweg kwamen we deze kleine snuiter tegen die ik nét op tijd kon fotograferen voordat hij zich als een haas uit de voeten maakte.
Na een halfuurtje kwamen we gelukkig dit bordje tegen en wisten we dat we op de goede weg waren.
Inmiddels stond onze RV niet meer moederziel alleen op het parkeerterrein maar waren er nog twee bij gekomen; nog steeds lekker rustig dus.
Op naar de volgende; de Dawson Falls.
Ook wel de 
"Little Niagarafalls" genoemd.
We zijn benieuwd.
Op het parkeerterrein aangekomen slechts een paar auto's.
En ook nu weer een korte wandeling van een minuut of tien om er te komen.












Prachtig, prachtig, prachtig!
In een grote U-vorm valt het water met donderend geraas naar beneden, dwars door een prachtig woud.
En hier vindt ook een voor ons unieke gebeurtenis plaats.
Wij maken hier namelijk ons eerste selfie van ons tweetjes ooit!
Nou vooruit, hier komt ie.....


Haha, Wim nog met zijn leesbril op.
Want ja, hoe weet je anders hoe je zoiets doet hè. ;))
Zo, ik ga even stoppen want ls ik dit schrijf is het tweede Paasdag en er komen net drie heerlijkheidjes aan die Paaseitjes komen zoeken in de tuin. 
Maar ik beloof dat ik morgen de derde waterval zal komen beschrijven!
Tot dan!