vrijdag 16 juni 2017

Jasper

Na de prachtige riviersafari dus op naar Jasper.
Uiteraard weer een prachtige tocht waar we weer volop van hebben genoten.
Een impressie:
Kilometerslange (létterlijk!) treinen met enorme locomotieven ervoor.




 Prachtige rivieren en meren.
Imposante bergtoppen, soms in z'n geheel zichtbaar en soms half verscholen in de wolken.
En ergens onderweg passeerden we de tijdgrens.
Een groot bord langs de kant van de weg met daarop de mededeling dat je je horloge een uur vooruit met zetten omdat het na dat bord opeens een uur later is. Heel bizar vond ik dat. Jammer dat ik er niet op voorbereid was; volgende keer zit ik klaar met mijn fototoestel! 
Vóór we aankwamen in Jasper passeerden we ook een soort grenspoortje waar tol moest worden betaald maar we hadden gelukkig op Vancouver Island al een kaart gekocht voor alle National Parcs en dat bleek een stuk voordeliger.

Ook passeerden we op deze weg de grens tussen British Columbia en Alberta. In Alberta gelden andere V.A.T. (Value Added Tax, vergelijkbaar met onze B.T.W.) regels dan in B.Columbia dus dat was wel even handig om te weten.  Gek hè, één land waar de BTW per provincie"verschilt.
 Afijn, we waren ervan op de hoogte dus wat dat betreft geen verrassing. In Alberta was het overigens lager dus we gingen er alleen maar op vooruit :)
Waar ons wél een verrassing (twéé zelfs) wachtte was bij aankomst op de campground voor de volgende twee nachten.
Direct bij aankomst al een groot bord met een waarschuwing voor Elks , een groot soort herten, op het terrein met het advies om er voor te zorgen dat je je in ieder geval nóóit tussen een mannetje en zijn vrouwtje(s) bevond.
Oeff, daar schrik ik dan toch wel een beetje van; op het terrein nota bene.
En jawel hoor, meteen na de eerste bocht zagen we ze al staan.
 Twee behoorlijke jongens die het al snel flink met elkaar aan de stok hadden.
 Hier leek het nog wel te boteren tussen de twee.
 Hee, wat doe jij hier?
Maar meteen daarop was alle vriendschappelijkheid verdwenen en moest er uitgemaakt worden wie hier nou eigenlijk de baas was. 
En dat gaat er dus best wel ruig aan toe; wij konden in de camper (met alle ramen potdicht!) het luide gekletter van de geweien horen.
En je wilt het niet geloven maar vóór ons stopte een auto en ging een man vanachter zijn geopende deur foto's staan maken. Hoe dom kan je zijn; hier werd nou juist zo voor gewaarschuwd!
Na een poosje konden we verder rijden en zochten ons plekje op. Prachtig ruime plek weer , lekker veel privacy en met hout er bij voor het kampvuurtje van die avond. Wat overigens niet zou lukken want het hout bleek drijfnat.
Nadat we ons hadden geïnstalleerd wilden we even in de rondte gaan kijken. 
Ik echt heel voorzichtig en schichtig om me heen kijkend want we hadden inmiddels ook twee groepen wijfjes Elks vlakbij onze camper gezien en ik had de waarschuwing over je positie m.b.t. wijfjes en mannetjes stevig ter harte genomen. 
Gelukkig geen mannetje te zien maar wie zag ik tussen de bomen door wél lopen?
Ja juist, Joyce en Peter. En op het zelfde moment zagen zij ons ook. Stom toeval.
Afijn om een lang verhaal kort te maken, we hebben die avond gezellig wat met elkaar gedronken en de afspraak gemaakt de volgende dag gezamenlijk Jasper te bezoeken.
En dat was best wel bijzonder want zoals geloof ik al gezegd, wij zijn meestal behoorlijk op ons zelf tijdens vakanties en dat zelfde geldt voor Joyce en Peter.
De volgende dag zijn we vroeg opgestaan want er stonden twee bezoeken in de planning.
Eerst wilden we met de Jasper Skytram de berg op en daarna het dorpje Jasper bezoeken.
Bij de Skytram was het gelukkig nog niet druk dus we konden meteen omhoog. En dat was écht hoog wederom een grensverleggend moment voor mij..
Maar wat was het de moeite waard!
 Het ging van hoog ..
 Naar hoger ...
 Hoogst.
Het aankomststationnetje boven.
 Met prachtige uitzichten, links..
 rechts ..
 nou ja, waar je maar keek.
 ENG!!!
En Peter er ook nog even bij.
 Als we vallen, vallen we samen en kunnen Joyce en Gerda elkaar troosten. ;(
Koud hè mannen?!



 Op weg naar de top.
Angstvallig hou ik Wim bij z'n jas vast.
 De mannen lopen nog even verder; ze willen naar de andere kant van de top. Maar al snel wordt het pad echt onbegaanbaar en komen ze tot onze opluchting weer terug.

 We hadden een leuk gesprek met een jong canadees echtpaar. Zij was van Nederlandse afkomst en vertelde dat haar oma nu in een bejaardenhuis werd verzorgd maar nu helemaal teruggevallen was naar de Nederlandse taal. Helaas spraken zij dat niet en oma kan dus met bijna niemand meer communiceren aangezien er ook in het tehuis geen Nederlands sprekende verzorging of andere bewoonsters waren. Hoe triest is dat?
Het was een leuk gesprek waarin zij ons ook nog vroegen of Nederlandse gezinnen nog steeds uit vader, moeder en minstens 8 á 9 kinderen bestaan. We hebben ze maar snel uit de droom geholpen. 

 AU!!  Kramp!
 Joyce en Peter.
 De "lamme helpt de blinde."

 Nog even lekker doorwarmen in het restaurant.
 Alvorens we ons weer naar beneden lieten vervoeren door de Skytram
 Beneden in Jasper "even" wachten op weer zo'n ellenlange trein van meer dan tweehonderd wagons
en toen gezellig het stadje in. 
We wilden het museum van de Canadese politie bezoeken maar helaas, dat was er dus helemaal niet.
Wél een prachtige oude locomotief,
en 
 
en  een indrukwekkende totempaal,
In een souvenirwinkeltje kopen Joyce en ik ieder een schattig flesje met een likeurachtig drankje er in en brengen de verkoper in grote verwarring door hem te vragen hoeveel procent het drankje bevat. 
Het blijkt gewone siroop te zijn. 
Eenmaal terug op de campground worden we verwelkomd door deze schat die rustig staat te grazen naast onze camper. 
We spreken met Joyce en Peter af dat we de volgende dag ieder in ons eigen tempo de Pacific Parcway op gaan,  op naar ons volgende reisdoel; 
het Columbia Icefield.

maandag 1 mei 2017

Riviersafari

De volgende ochtend op tijd opgestaan en op weg naar Blue River voor onze Rivier Safari.
De gelijknamige rivier stroomt door het enige regenwoud ter wereld dat in de bergen ligt.
Apart hè.
En bovendien ligt er ook nog eens het langst en het meeste sneeuw in deze bergen vertelde onze gids.
Die speciaal voor het snowboarden in deze bergen vanuit Australië naar dit plaatsje was verhuisd.
's Zomers is hij gids op de safari's  en vanaf het vroege najaar tot laat in het voorjaar is hij aan het snowboarden.
Leuk leven toch voor zo'n knul?
Aangekomen bij het startpunt eerst maar eens een bakkie genomen. Dat wil zeggen, Wim aan de koffie (zijn eerste echt lekkere bakkie buiten de (RV) deur meldde hij verheugd), en ik aan de thee met wat lekkers.
We waren aan de vroege kant dus daarna even rond gekeken.
Een groot bord, met daarop een goed advies.
Deze boos kijkende engerd.
En toen naar buiten waar ons bootje al lag te wachten maar de gids was er nog niet.

Oh ja, dit was ook nog een mogelijkheid.
 "Dát kunnen we ook doen" aldus Wim
Hahahaha, domme jongen. In geen 100.000 jaar!
Even later zagen we de eerste ploeg terugkomen.
Door en door verkleumd, dikke sjaals, mutsen en knalrode wangen en tranende ogen van de kou.
Dat beloofde wat ...
En daar gingen wij.
Gelukkig hadden we van de gids allemaal een warme deken gekregen om in weg te kruipen want wat wás het koud zeg. 
Het bootje scheurde met een enorme snelheid de rivier op, op zoek naar beren.
Officieel zou de tocht een uur duren maar de gids beloofde ons meteen in het begin al dat we niet terug zouden keren vóórdat we tenminste één beer hadden gezien.
Na een minuut of twintig spotte de gids de eerste beer.
Hij was er duidelijk in getraind want hoe wij ook tuurden, wij zagen hem niet.
We voeren nog een klein stukje verder en toen ging de gewone motor uit en schakelde hij over op een bijna geluidloze elektrische motor. Inmiddels hadden wij de beer ook in het vizier en gleden we geluidloos in het water richting de oever.
Alle gelegenheid om een paar mooie foto's te nemen en ademloos zat iedereen dit enorme dier te bewonderen. Muisstil want we wilden hem/haar niet verjagen natuurlijk.
Ze was zelfs zo vriendelijk om ook nog even naar het water te komen lopen voor een mooie foto.
Deze heb ik behoorlijk ingezoomd hoor want gelukkig bleven we wel op veilige afstand.

Na een poosje verdween onze vriend weer in het bos en voeren wij weer terug in de richting waar we vandaan waren gekomen.
Maar opeens.... nóg eentje.

En deze was zelfs zo vriendelijk om voor ons in een boom te klimmen.
 Ongelooflijk met dat grote logge lijf.
De gids vertelde dat ze zo log lijken doordat zij zich meestal ook langzaam voortbewegen. Dit heeft echter een heel goede reden; het kost enorm veel energie om snel te lopen voor deze dieren. Ze kunnen het echter wel, heel snel zelfs. Je blijft ze echt niet voor als ze achter je aan komen.
Maar voor dat grote lijf moeten ze sowieso 20 tot 30.000(!) bessen per dag eten
Eén bes staat voor 1 calorie en ze hebben dus 20 tot 30.000 calorieën per dag nodig. 
Dus geef ze eens ongelijk dat ze het lekker rustig aan doen als rennen niet nodig is.
Beren houden een winterslaap. 
Ze beginnen daarmee in november en worden eind maart weer wakker. 
En dan komt nu de mooiste truc van ze, dames let op!
Mochten ze in oktober nou bevrucht zijn en dus een jong in de buik dragen, dan wordt dat jong tijdens die winterslaap geboren en zorgt zelf dat het drinkt bij de moeder terwijl moeder al die tijd gewoon lekker door pit. Als ze dan wakker wordt is haar jong al lekker op dreef en heeft zij van de hele bevalling en eerste tijd daarna niets gemerkt! 
Nou als dat geen deal is!
Maar ..... het wordt nóg mooier!
Mocht zij nou niet genoeg voorraad/reserves in haar lijf opgebouwd hebben in de voorgaande zomer, dan blijft de "baby" gewoon lekker zitten waar hij zit en wordt dus niet dit voorjaar geboren maar het jaar erna.
Wat een prachtige "regeling" hè?
In de tijd ertussen wordt ze niet opnieuw bevrucht en is er ook geen mannetje dat het in zijn hoofd haalt om het te proberen. 
Dit vertelde de gids allemaal pas toen we bijna weer terug waren en hij de boot even stillegde in een baaitje.
Er was toen ook nog alle gelegenheid om vragen te stellen die hij allemaal heel rustig, uitgebreid en doorspekt met humor beantwoordde, kortom een geweldige gids.
Ik vroeg nog of ze ondanks die lange winterslaap in de zomer dan ook iedere nacht moesten slapen.
Dat bleek inderdaad niet het geval; ze maken korte tukken gedurende de hele 24 uur.
In dit verhaaltje ben ik nu dus al aan het eind van de safari maar vóór we naar het baaitje voeren waren we nog even naar de overkant van de rivier geweest, 

waar we uit mochten stappen en na een korte klim met deze beauty werden verrast.

Heerlijk,dat soort onverwachte verrassingen!
Ik stond nog even te modderen om ons tweede selfie te maken, 
Ja ja, ook wij rukken op in de vaart der volkeren.
Maar helaas, ... gaat dat toch iets minder snel dan ik hoopte.
De gids zag mij modderen en met een milde glimlach nam hij mijn I phoontje over
en maakte de foto voor ons.
De schat.
Hierna dus weer terug  de boot in en zetten we na een prachtige belevenis van dik anderhalf uur weer koers naar de aanlegsteiger.
Maar eerst dus nog even heerlijk rustig in het baaitje luisteren naar al die leuke wetenswaardigheden die de gids ons vertelde. 
Bij terugkomst heerlijk geluncht in het bijbehorende restaurantje, waar we ook nog even gezellig nagepraat hebben met een jong stel uit Engeland.
Inmiddels was het dus vroeg in de middag en stapten wij, nog helemaal vol van deze bijzondere ochtend, weer in ons rijdende huis(je) en gingen we op weg naar Jasper aan het begin van de Rockey Mountains.
En dan mogen jullie drie keer raden wie we daar weer tegen kwamen...