Zaterdag dus een bezoekje gebracht aan het Quilterspalet in Den Haag.
En natuurlijk kon ik de verleiding weer niet weerstaan. Er was ook zoveel moois. Zwak excuus, ik weet het.
Helaas, in dit soort winkels geldt inderdaad
"Zwak uw naam is Gerda"
Het is niet anders; ik heb me er bij neer gelegd.
Bovendien, ik moest getroost worden weet je nog?
Nou, let op! Waar werd ik vrolijk van?
Als eerste van dit boek.
Vol met geweldige foto's én patronen met werkbeschrijvingen.
En nog steeds maakt het me blij als ik er weer doorheen blader (dagelijks)
 |
| klik! |
Deze pannelstof met een groen streepjesstofje voor de bies. Maar de twijfel sloeg ter plekke al weer toe want het zwarte stofje links met de kleine groen met rode figuurtjes kon ook wel eens heel leuk zijn als bies, dus.. beide verdwenen in de tas. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik het groene streepje natuurlijk ook heel goed als tussenrandje kan gebruiken en dan het zwarte stofje als afwerkbies of andersom natuurlijk.
(och jee, daar gaan we weer, twijfel, twijfel).
Afijn, na een uurtje stonden we weer buiten en Oh nee, wat een leuk stofje zag ik daar in de etalage.
Waarschuwend stemmetje in mijn hoofd genegeerd en hup, terug de winkel in.
Ja jammer, dat stofje hadden ze niet meer en had eigenlijk al uit de etalage moeten worden gehaald.
En dan word ik dus opeens zó brutaal hè.
Of ik dan het stofje uit de etalage niet mocht hebben?
Het mocht!
Petra ging er meteen op af. En dat was niet niks want er stond een hééééle grote kast voor.
Petra echter voor geen kleintje vervaart, probeerde zich er uit alle macht tussendoor te wurmen en net toen zij er één arm tussen had bedacht Evi zich dat er nog een stukje ergens achter in een kamertje moest liggen bij de restjes. Arm weer terug gewurmd en beide dames verdwenen naar achter op zoek naar mijn stofje.
Na een poosje kwamen ze echter teleurgesteld weer terug > geen stofje.
En dus ondernam Petra een tweede poging om de etalage in te duiken. Ondertussen dook Evi toch nog even onder de toonbank onder het motto "Je weet maar nooit", "Niet geschoten is altijd mis"
en jawel, even later kwam zij triomfantelijk omhoog met in haar hand ... hét stofje.
Een ijselijke schreeuw naar Petra om haar tegen te houden voordat de hele kast de winkel in zou zeilen. Petra is een beetje doof, vandaar. Maar ik schrok me het heen en weer.
Maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken.
Wat een wereldservice hè!
En om wat voor stofje ging het nu?
Dit zomerse stofje met z'n beeldschone strandhuisjes.
(sorry, nog niet gestreken)
Wij zijn echte strand- en zeeliefhebbers en onze hal en het toilet beneden hebben de sfeer van een strandhuis.
Daar gaat dit stofje zich dus helemaal thuis voelen.
Aan het einde van de winter ga ik hier lekker mee aan de gang om alvast weer in de stemming te komen.
Maar nu eerst,
zo gauw het weer mag en ik hoop volgende week,
natuurlijk aan de slag met al die heerlijke Decemberstoffen.
Én iedere dag een stukje aan de paars/rode logcabin.
Morgen of overmorgen verslag van het bezoek aan de Quilthoeve.
Tel je zegeningen!
