Quilt & Dotty

Zo, tweede paasdag en ik zit nog even heerlijk na te genieten van een geweldig weekend bij Dorry.

Een paar dagen heerlijk quilten, kletsen en snoepen in haar prachtige nieuwe winkel/atelier.

Wat een paradijsje!

We waren met negen enthousiaste quiltsters, kakeldekakeldekakel.

En Zaterdag kwamen Dorien en Marjolein ook nog even langs waaien. Heel gezellig.

Én heel leuk voor de show en tell van 's avonds want die Dorien had me daar toch een prachtige top mee; ik geloof dat hij de love entwined (of zoiets) heet. En verdorie verdorie, ik heb er geen foto van maar wàt een beauty. Misschien krijg ik hem nog van deze of gene toegestuurd en dan zal ik hem jullie hier ook nog laten zien.

Gelukkig heb ik wel een foto van deze, ook al zo mooi. Gemaakt door Antoinet, ook een vaste deelneemster aan Dorry's weekenden.

Ik lag heerlijk onderuit gezakt op de bank en heb jammer genoeg geen foto's gemaakt.

Eigen schuld natuurlijk, berouw komt na de zonde ;)

En wàt ik heb van de "show en tell", heb ik van Dorry gekregen.

Zo ook deze van Marjolein,

Mooi hè.

Zelf liet ik twee quiltjes van de heerlijkheidjes zien.

Ik ben nu met de laatste bezig, voor ons zesde heerlijkheidje dat we in mei verwachten :)

Doordat ik niet aan de drukke kakeltafel zat, maar gezellig met Marian aan een tafeltje wat verder naar achteren in de winkel ben ik heerlijk opgeschoten. Nog een klein stukje quilten aan de laatste rand

(ga ik nu nog even lekker mee verder tot de heerlijkheidjes de paaseieren komen zoeken) en dan de bies er aan, etiket er op en klaar is Kees en ik ook.

Er komt een schattig etiketje op, gister op de valreep nog op de kop getikt bij Dorry.

Beeldschoon!

Zo, lieve allemaal dat was het weer voor vandaag. Ik hoop dat jullie allemaal genieten of genoten hebben van de Paasdagen en ik vind dat dan nu de lente maar eens flink van zich moet gaan laten spreken.

Tot gauw weer! (Morgen of overmorgen schrijf ik nog een berichtje over een heel mooie dag in de afgelopen week. Dat is er nog even bij ingeschoten maar hij komt er aan hoor.)

En... Tel je zegeningen hè! 

Zuienkerke, quiltweekend bij Sophie

 Afgelopen  donderdag, half acht 's morgens.

Alles staat klaar voor een lang weekend quilten aan de Belgische kust.

(De naaimachine staat achter de rode koffer en de quilttas.)

Wim bracht mij naar Dorien en vandaar gingen zij en ik  in haar bus verder naar Bernadet en daarna hup naar Yvonne.

Om twaalf uur gingen we dan vanuit Rotterdam richting Zuienkerke.

Maar eerst langs het atelier van Sophie, een heel gezellige ruimte in een zeer oude boerderij vlakbij Zuienkerke. 

We werden allerhartelijkst ontvangen en na het bewonderen van haar quilts, stoffen 

(jammie jammie) en de werken van haar aanwezige cursisten op naar de B&B om onze spullen uit te laden. 

De bus zat vlak vol, er kon werkelijk niets meer  bij ;)

Inmiddels begonnen de buikjes te knorren en op aanraden van de dames bij Sophie op naar het badplaatsje De Haan.

 Even gewandeld op het strand, de boulevard en in het dorpje zelf met beeldschone huizen. 

Waarna het toch echt tijd werd om ergens naar binnen te duiken voor een lekkere edoch gezonde maaltijd.

Het werd een brasserie op de boulevard met een bijzonder kort aangebonden (lees: chagrijnige) ober maar gelukkig wel heerlijk eten.

Helaas mijnheer de ober, geen fooi voor u dit keer. Tja...

Daarna terug naar de B&B, paar blokken hout in de houtkacheltje, lekker glaasje wijn erbij en heerlijk de rest van avond een beetje zitten keuvelen.

De volgende ochtend vroeg op, was geen probleem want slecht geslapen en gloeiende pijn in mijn heup.

 Daar was ik nou net van af dus ik werd er niet vrolijk van.

 Gelukkig was Bernadet zo lief om met mij van bed te verruilen en (nu loop ik even op het verhaal vooruit) de volgende nacht ging het inderdaad een stuk beter en had Bernadet gelukkig nergens last van.

De volgende morgen dus vroeg uit de veren en na een heerlijk ontbijt, fanatiek als we zijn, meteen de machines op tafel en meters maken. 

Dat wil zeggen Bernadet, Yvonne en Dorien. 

Ik ben lekker rustig verder gegaan met de hexagonnetjes.

Rond twee uur kwamen onze vriendinnetjes, De Belgjes, binnendruppelen en na veel geknuffel en een welkomstwoord van Sophie met koffie en verrukkelijk Belgisch gebak ( daar hebben ze toch echt wel verstand van hé!) ging iedereen aan de slag; gezellig geroezemoes, de Belgjes allemaal met de hand en dus alleen het gesnor van onze drie machines op de achtergrond.

Ik zal jullie niet al te lekker maken dus slechts twee fotoo's van al het lekkers bij de koffie.

Om dezelfde reden ook maar geen foto van de potluck maar potverdorie, ze kunnen er wat van daar in België.

De volgende dag was het tijd voor de workshop. 

Sophie, zoals altijd met engelen geduld, legde uit hoe we deze vierkantjes tevoorschijn konden toveren; deze is van mij.

Tjonge jonge, wat werd er hard gewerkt. 

Hadden we vroeger op school maar zo ons best gedaan ... ;)

Sophie had een paar prachtige kussentjes meegenomen die zij er van heeft gemaakt. 

Helaas geen foto, sorry

O nee, als laatste het etiket dat wij nog steeds op de bemoedigingsquilt voor Dorien moesten maken. Het zit er nu op hoor.

Hm, beetje onduidelijk hè. Sorry.

En na een zeer geslaagde avond na nog een paar glaasjes wijn voor de laatste keer daar ons bedje in gedoken. 

Waar Yvonne mij nog een zeer opmerkelijk verhaal vertelde over mensen die verliefd worden op hun onbekende Word feud tegenspelers.

 Werkelijk, ik was verbijsterd.

Wat voor woorden moet je dan in 's hemelsnaam invullen waardoor je beiden vlinders in je buik krijgt?

 Nee laat maar, ik wil het niet weten! 

We hebben er wel helemaal dubbel om gelegen bij het bedenken van geschikte woorden. En ja, dan zijn er toch wel wat mogelijkheden ;).

  Maar verbijsterend vind ik het nog steeds.

De volgende morgen vroeg op en nog snel een paar uurtjes aan de slag voordat we om 12 uur met z'n allen weer buiten staan. 

Natuurlijk ook nog even een groepsfoto gemaakt die ik jullie niet wil onthouden.

 Wie weet zie je een bekend gezicht.

Lieve quiltvriendinnen, het was weer geweldig. 

Hartelijk dank aan jullie allemaal en in het bijzonder aan Sophie voor wederom een heerlijk lang quiltweekend.

Achterkantje en een heel klein K3 fannetje

Als je als rechtgeaarde quiltster ergens bent waar je niet al te vaak komt dan heb je natuurlijk van tevoren even in de computer geneusd of er zich ook ook quiltwinkeltjes in de buurt bevinden.
Dus zo ook afgelopen donderdag en tot mijn verrassing bleek er naast Dorry nog een tweede winkeltje in Tilburg te zijn.
Serendipity.
Onthoud die naam want het is een schattig winkeltje, gewoon in een woonhuisje, met een bijzonder vriendelijke en behulpzame eigenaresse.
Het is gelegen in een wijkje achter het station (of vóór, net hoe je het bekijkt). Ik weet alleen dat we langs het station reden en geen idee of dat de voor- of achterkant was.
De eigenaresse en haar man zijn zelf naar boven verhuisd en hebben de benedenverdieping helemaal in gebruik voor hun winkeltje.
Wij na ons bezoekje aan Dorry (uiteraard) er op af.
En wat wil het toeval? Wat zag ik daar in een kast?
Juist, dit verschrikkelijk leuke stofje uit de zelfde serie als de vogeltjes in mijn hexagonnetjes voor Juultje.

En al had ik mij nog zo hard voorgenomen om geen stofjes te kopen, je begrijpt wel dat dit stofje mee naar huis moest. Een achterkant moet je toch hebben nietwaar? Dus of je die nu koopt of over een paar maandjes..........   Toch?!

Extra stimulans om hard aan het werk te gaan met zijn hexagonnetjes.
De stapel rechts heb ik gemaakt tussen het kletsen, lachen,drinken snoepen en eten door.
Een redelijk resultaat, al zeg ik het zelf.
Nu maar eens een stukje in elkaar gaan zetten.
O ja, groetjes aan Johanneke.
En na dat geweldige weekend is het ook thuis weer genieten.
Ten eerste was Wim dus lekker thuis en kon ik meteen al mijn verhalen kwijt bij hem in de auto en later in de keuken terwijl hij een heerlijke maaltijd voor mij klaar maakte.
En gister was Maaike jarig dus ben ik lekker de hele dag bij haar geweest waar Juultje ons ook met haar gezellige aanwezigheid vermaakte.

En kijk hier nou toch eens.
Dit is een filmpje van vorige week woensdag.
Zelfs bij ons 1,5 jarige heeerlijkheidje is K3 al een succes.

Kijk haar eens serieus meedoen.

Jammer genoeg moest ik eerst nog rennen om het fototoestel te pakken en was het grootste gedeelte van de voorstelling dus al achter de rug.

Maar dit stukje geeft toch ook nog wel een aardige indruk.
(even op het pijltje klikken)

Ik kan er geen genoeg van krijgen.

p.s. Ik kom er net achter dat het filmpje wel op de laptop en gewone PC te zien is maar niet op de I-pad .
Ik krijg het niet goed.
Heeft iemand hier ervaring mee?

Ik ben er klaar voor

Gisteravond nog snel een naamplaatje in elkaar geprutst. 

Niet helemaal netjes maar vooruit.

Grappig detail (althans dat vind ik zelf dan) is dat het is gemaakt van één van mijn vele mislukte stukjes van de Ocean wave, die voor altijd verbonden zal zijn met de Dorry weekenden. 

De eerste keer dat wij meededen was dit namelijk de workshop.

Geweldige quilt, maar helaas hij schiet niet erg op bij mij. 

Eigenlijk heb ik er alleen nog maar tijdens de Dorryweekenden aan gewerkt en zelfs dat gaat dit keer niet gebeuren.

Maar op deze manier is hij er toch een beetje bij 

(alsof hij getroost moet worden hè, tja zo voelt het een beetje.)

Dit keer mogen de hexagonnetjes mee op een lekker weekendje weg.

Zij hebben voorrang gekregen omdat dat quiltje nu eenmaal prioriteit heeft.

Juultje is inmiddels ruim 1 jaar dus het wordt wel eens tijd hè.

Niet dat ze hier onder slechts een lakentje ligt hoor.

Tot nu toe delen Emma Sofietje en zij heel gezellig, zoals het lieve nichtjes betaamt, het quiltje van eerstgenoemde.

Zo het mandje en doosje met de spulletjes voor het grote quiltplezier staan klaar,

Nu de pastei bakken en mijn koffer inpakken en dan ....lekker op weg.

Ik heb er zin in!

(Wel gek hoor om Wim dit keer achter te laten. Eigenlijk doe ik dit soort uitjes altijd alleen als hij weg is.
Vorig jaar vertrokken we zelfs op de zelfde dag; ik 's morgens en hij 's middags, dat was helemaal gek. Of vervelend eigenlijk. Maar nu is hij gewoon lekker thuis als ik terug kom. Wat een weelde!)

p.s. Er blijkt een misverstandje te zijn betreffende mijn bagage;
bovenstaande mand en doosje bevatten slechts mijn spulletjes om te quilten en te borduren

Voor de rest (kussen, quilt, kleding en toiletspullen) gaat deze paarse jongen mee.

De losse tas is voor de pastei en de schuimkoeken.

Zo, iedereen weer gerustgesteld hoop ik.

Amaaaaaaai, wat een heerlijk weekend!

Het was geweldig! En dat zeker ook dankzij de niet aflatende inzet van deze dame. 

Dit is Sophie, die in België een atelier (  www.patchworkatelier.be ) heeft waar zij zelf de mooiste dingen maakt maar ook haar cursisten tot ongekende hoogten stuwt.

Al bij aankomst kwam zij enthousiast naar buiten om ons persoonlijk welkom te heten. 

(Natuurlijk waren Dorien en ik weer te laat; te lang in Brugge blijven hangen en vervolgens die stad niet meer uit kunnen komen door allerlei wegversperringen. 

Wel véél van Brugge gezien dus)

We werden verwelkomd met een heerlijke koffie en theetafel vol met allerlei waanzinnige dikmakers ;)

En wat was het allemaal lekker. 

Daarna snel onze kamer opgezocht > super > heerlijke bedden, t.v., eigen badkamer met douche, wastafel en toilet en als klap op de vuurpijl ook nog een terrasje met tuinstoelen. 

Afijn, koffers neergezet en snel terug naar de gezamenlijke ruimte en al onze Vlaamse medegasten gedag gezegd en hup aan de gang.

Sophie liet er geen gras over groeien, meteen beginnen met de workshop, een etuitje maken. 

Had ik nog nooit gedaan dus dat kwam mooi uit. Leuke stofjes uitgezocht en dit is het resultaat.

Ik ben er trots op. (helemaal op de hand gemaakt en dat is niet bepaald mijn beste vaardigheid)

Toen ik er nog mee bezig was zag ik al een schattig boompje staan. 

Van hexagonnetjes; ook nog nooit gedaan.

Gaf niets, Sophie ging het mij leren. 

Echt niks was die lieverd te veel. Alles mocht je vragen en meteen stond zij klaar om het uit te leggen, voor te doen en de helpende hand toe te steken als het niet wilde lukken.

's Avonds was er natuurlijk de Pot luck en potverdorie, lekkere dingen maken daar hebben onze Vlaamse vriendinnen wel verstand van hoor. De calorieën vlogen ons weer om de oren, maar we hebben ze lekker laten vliegen en vervolgens vrolijk naar binnen gewerkt. Natuurlijk was er weer veel te veel dus bleven sommige van de heerlijkheden nog even in de koelkast of vriezer voor de volgende dag. 

Die volgende dag eerst het etuitje afgemaakt en toen dus aan de hexagonnetjes.

Hij staat er hier op z'n kant op, maar ik krijg hem niet goed. Afijn, jullie willen natuurlijk weten wat het moet worden nou kijk, dit.. (hierboven) Grappig hè. En ook nu liet Sophie weer blijken dat niets haar te veel was want zij had de takjes en boomstammenschijfjes niet meegenomen naar de kampeerboerderij. Dus... werd manlief gebeld en die kwam met gezwinde spoed aangeraced in zijn bolide om ons te voorzien van takjes en stammetjes. Gratis, helemaal voor niets, cadeautje van Sophie.

met lint geborduurd

's Avonds was er de "show and tell" en ook dit was weer genieten met een hoofdletter. Prachtige stukken kwamen er voorbij. Ik laat er een paar zien.






Natuurlijk werd er nog veel meer erg moois geshowd; ik heb een keuze gemaakt uit de quilts die het duidelijkst op mijn foto's stonden en die ik nog niet vaak ben tegengekomen op onze blogs. Wil je nog meer zien? Ga dan even naar de site van Sophie, zij heeft er een album op staan.
Echt, het is de moeite waard om even te gaan kijken en vast en zeker inspiratie op te doen want er zaten werkelijk prachtige (en bij ons nog onbekende) exemplaren tussen.
Mijn favoriet zie je hieronder. Wat een plaatje was dat!

 Tja, en toen was het zo maar opeens weer zondagmiddag (nadat Sophie os eerst nog verrast had met een tombola met leuke prijzen) en zat het er weer op. Ik heb jullie hier maar een heel klein beetje kunnen laten mee genieten. Heel bewust heb ik er geen foto's op gezet van al het lekkers ;) dat leidt maar tot het plunderen van eigen kast of koelkast. Tenminste, zo werkt dat bij mij altijd.

De rest van de week had ik het weer errug druk met knuffelen, 

Teun, Donk en Sjors op maandag, Juultje op dinsdag en woensdag, Anna en Emma ook op woensdag en vervolgens nog op vrijdag en zaterdag. En nu is het dus al weer zondag en was er eindelijk tijd voor dit berichtje. Maar.. komende week is het rustig op oppasgebied en ga ik jullie het moois laten zien waar ik zelf nog mee bezig ben en een topaffo van een huisjesquilt.

 Ja, ja, Anita heeft alle 365 huisjes aan elkaar gezet en leuk dat ie is geworden! 

Maar dat verdient een eigen berichtje evenals de belevenissen met mijn heerlijkheidjes in de afgelopen week.

p.s. de speldenkussentjes zijn met enthousiasme ontvangen.

Klaar!

Ja wel hoor, ze zijn klaar.

5 Speldenkussentjes om mee te nemen en uit te delen aan mijn quiltweekendvriendinnen.

Dit weekend gaan we gezellig naar de Belgische kust om een heerlijk lang weekend te quilten en te teuten. Het is niet te ver van Brugge dus als we morgen vroeg zijn duiken we eerst nog even de stad in. 

Uiteraard om van die heerlijke bonbons te scoren maar ook om weer even de heerlijke sfeer in dit prachtige stadje op te snuiven. 

Teun kan lekker thuis blijven met zijn grote vriend de Amerikaanse Bulldog Donk en diens baasjes dus ik kan met een gerust hart weg. Gelukkig blijven ze daarna ook nog een dagje hangen want vanaf de dag dat ik hem voor het eerst zag heb ik mijn hart aan hem verloren. Wat een prachtige kop hè. Het is een enorme en hele stoere hond, hij is werkelijk voor niets en niemand bang, alleen durft hij niet van de trap af naar beneden dus toen hij een keer bij mij te logeren was en achter Teun aan de trap op was gelopen heb ik de buurman  er bij moeten halen om hem weer naar beneden te dragen want hij stond als een juffershondje te bibberen bovenaan de trap. 85 Kilo schoon aan de haak dus je begrijpt dat ik hem niet eventjes optilde.

Afijn, nu ga ik de koffers pakken en wachten tot ze er zijn, even nog een dikke knuffel voor Teun èn Donk en dan ga ik lekker op pad!

Fijn weekend allemaal en raad eens wat?

Het zonnetje schijnt!
p.s. het is toch niet te geloven. 5 seconden terug drukte ik op de knop "publiceren" en wat denk je?
Het regent weer....

Dotten weekend

Vrijdagochtend, half acht. In de hal staan twee koffers, twee weekendtassen, een beautycase, een grote quiltreistas, een tas met een slaapzak, een tas met een losse quilt, een tas met een kussen en twee tasjes met allerlei  "spul" klaar voor vertrek.

1 Koffer en 1 weekendtas van Wim, de rest van mij. 

Hij gaat drie maanden weg, ik drie dagen.

Om tien over acht zit ik in de auto met de achterbank volgestouwd en Teun in de achterbak. Ik breng hem op de weg naar Dorien langs bij het pension, waar hij heerlijk gaat spelen en ravotten met zijn soortgenootjes. Geen kennels of hokken, maar een heerlijke weide om te spelen en gewoon kussens en kleedjes in de keuken, bijkeuken en kamer om af en toe wat uit te rusten en 's avond lekker te gaan slapen.

Ik pink nog even een traantje weg want het voelde toch niet helemaal lekker om te vertrekken en door Wim uit gezwaaid te worden, terwijl hij 's middags voor drie maanden zou vertrekken. 

Tegelijkertijd heb ik enorme zin in het weekend dat voor me ligt. 

Eerst Dorien ophalen, daar mijn spullen ook naar de kofferbak verhuisd, haar spullen erbij (het past allemaal precies achterin) en op naar Tilburg, het feest kan beginnen.

 In Tilburg brengt Bram van de Tomtom ons keurig naar het winkeltje van Dorry. 

Heel klein, maar volgestouwd met stofjes, waarvan er nou werkelijk niet eentje bijzit, wat ik niet onmiddellijk in mijn tas zou willen stoppen. 

Een half uurtje later komen Bernadette en Yvonne ook naar binnen gestommeld. Nog even gezellig met Dorry en Jose bijkletsen en dan op naar het textielmusem op twee minuten lopen. Inmiddels hebben we de Begjes ook al gespot en vrolijk gedag gezwaaid. Het textielmuseum valt een beetje tegen maar gelukkig hebben ze er heerlijke thee en gebak.

En een hele leuke bank. Die kleurtjes die je ziet is de rugleuning. Hij zat overigens voor geen meter, maar  vooruit..

Na de thee op naar Loon op Zand, waar we om 18.00 uur het pand mogen betreden. 

Het is nog iets te vroeg dus in Loon op Zand eerst een gezellig terrasje en daar gaan we weer klepperdeklepperdeklepklep.

Als we in de Suikerberg aankomen zijn we bepaald niet de eersten, veel bekenden van vorig jaar, kusserdekusserdekuskus en ook veel nieuwe gezichten. Gauw de kamers opzoeken, bedjes opmaken, koffers en tassen op de bedden en snel weer naar beneden want... elke minuut telt.

Over het buffet hoef ik jullie niets meer te vertellen, dat is inmiddels wel bekend en veel getoond op diverse andere blogs. 

Ik wil er alleen maar over zeggen: "Het was weer overvloedig, verrukkelijk en heel slecht voor onze, overigens prachtige, dijen, billen en heupen."  

De foto's van (bijna) middelbare schaarsgeklede dames die 's avonds in ijzeren stapelbedjes proberen te klimmen zal ik jullie besparen. Geen fraai gezicht!

Hier nog even een foto van de bankjes van onze lieve  Belgjes (geweldig dat jullie er weer zijn!), die de nodige voorzorgsmaatregelen hebben genomen ter bescherming van de delicate billetjes ;-))

Ik ga nu maar even kort samenvatten want om nou van uur tot uur verslag te blijven doen lijkt me iets te veel van het goede.

Goed, kort samengevat dus:

Naaien, naaien, naaien (zowel op de machine als op de hand), kletsen, kletsen, kletsen, lachen, lachen, lachen, snoepen, snoepen, snoepen, drinken, drinken, drinken, eten, eten, eten, en heeeeeeeel weinig slapen. 

 Wij liggen met z'n zessen op een kamer en de eerste ochtend, net als we allemaal toch nog een beetje zijn ingedut bedenkt Wim dat hij mij eens even gezellig zal bellen om te vertellen dat hij aan boord is aan gekomen en de reis goed is verlopen. 

Heel lief en ..... 6 dames wakker. 

Geeft niks, dit weekend kunnen we veel hebben. 

Natuurlijk is er zaterdagavond weer een geweldige show and tell. Genieten, maar ik word er wel heel nederig van > wat een mooie quilts worden er weer geshowd. 

Ik laat er een paar zien, niet te veel want m'n laptopje vindt geloof ik niet dat de zondag er is om te werken en neemt er zijn gemak van bij het

laden.

Zo, kijk , zo'n collage is ook een manier. 

Zo, dat was de show and tell. Niet boos worden als die van jou er niet bij staat; niet alle foto's zijn goed gelukt. 

Na de show taait een aantal dames af naar boven, enkele ijverige dames verdwijnen weer achter de machines. 

Wij behoren daar niet toe.

We gaan aan de Irish coffee en sluiten rond half twee af met een afzakkertje in de vorm van een kruidenlikeurtje. 

Een paar uurtjes slapen en dan is het al weer zondag en de laatste dag. 

Ik maak m'n achtste blokje van de Ocean Wave. Hetgeen best een unicum genoemd mag worden als je bedenkt dat ik vorig jaar niet verder kwam dan een (jongens hoe krijg ik deze '  ' op de e's in deze tekst????) enkel zielig blok.

 Dankzij het niet aflatende geduld van Bernadette zie ik deze ochtend eindelijk de logica van de volgorde van naaien, snijden en weer aan elkaar zetten van de diverse vierkantjes en driehoekjes in. 

Tja, ruimtelijk inzicht is nooit mijn sterkste punt geweest, maar ik doe het er maar mee.

Om 13.00 uur worden we vriendelijk doch zeer beslist door Jose (weer die ' die ik niet op de e krijg) verzocht de boel zo langzamerhand weer in te pakken en ons op te maken voor de High Tea. 

Ondanks de pijn in het hart over het naderende einde is dat niet tegen dovemansoren gezegd want o, o wat ziet het weer weer heerlijk uit. Geen foto want daar beginnen jullie maar van te kwijlen en dat willen we niet boven jullie toetsenbordjes. 

Ik ga naar boven om mijn koffer, beautycase, kussen, slaapzak en quilt te pakken en zet deze alvast beneden in een halletje neer. Op mijn naaiplek ruim ik de boel op en zet naaimachine, quilttas en de tasjes met mijn (fantastische) aankopen klaar voor vertrek. (Onthoud dit want hier kom ik straks op terug!) 

En na de overheerlijke High Tea is het dan tijd om te vertrekken. 

Het gekus van vrijdagmiddag herhaalt zich, dit keer iets uitgebreider doordat er weer geweldige quiltvriendinnen bij zijn gekomen dit weekend.

Ik haal mijn spullen op uit de naaimachinezaal en sjouw alles weer naar de auto.

 Ook Dorien heeft haar spulletjes opgehaald. 

Als alles er in zit, mijn spullen alvast op de achterbank vanwege Teun die ik straks weer ophaal, merkt zij op dat ze het idee heeft dat we vorig jaar veel meer liepen te sjouwen. 

Ik denk dat het komt doordat het toen regende of doordat zij toen haar naaimachine mee had. Maar nee, dat was niet het geval aldus zusjelief. Afijn, we halen onze schouders nog eens op en rijden welgemoed het noorden weer tegemoet.

 Ik zet Dorien af, drink nog een kopje thee bij haar en ga op weg om Teun weer op te halen.

Thuis zitten Maaike en Pieter klaar met avondeten, de schatten, en ik raak niet uit verteld over het machtige weekend. 

Als ze zijn vertrokken besluit ik eerst mijn beautycase en koffer maar eens naar boven te brengen.

Ik draai me om naar de hoek waar Maaike en ik de spullen uit de auto zolang even hebben neer gezet en....

geen koffer en geen beautycase. 

Hee, zou Maaike ze al naar boven gebracht hebben? 

Eigenlijk weet ik het meteen al, ik heb ze niet in de auto gezet... ze staan nog in Loon op Zand, in het halletje samen met het kussen, de quilt en de slaapzak. Hoe suf kan je zijn???!!!

Dat wordt dus terug naar Brabant. 

Drie uur heen en drie terug.

Maaike biedt direct aan om mee te gaan als ik haar bel. 

Maar de volgende ochtend biedt Dorien aan om naar Loon op Zand te rijden, dat is voor haar ruim 1,5 uur en als ik dan naar haar toe rij, dan hoef ik in ieder geval niet het hele end. 

Hartstikke lief aangeboden natuurlijk, maar dat vind ik toch wat te gek. We besluiten samen terug te gaan en onze honden lekker mee te nemen om in het prachtige gebied achter de Suikerberg nog een lekkere wandeling te maken. 

Zo gezegd zo gedaan. 

Maaike gebeld om te zeggen dat zij gewoon rustig naar Groningen kan gaan en zelf met Teun weer in de auto gestapt, op naar Dorien en op naar de Suikerberg.

Het is prachtig weer en als we aankomen staan de spullen al klaar en vertelt de eigenaar dat er op ongeveer 10 minuten lopen een losloopgebied is, waar de honden heerlijk kunnen rennen.    

En zo lopen we even later heerlijk in het zonnetje, jassen uit, met Teun en Guus  in de prachtige Loonse en Drunense duinen. 

Het lijkt wel vakantie. 

Na 1,5 uur lang genieten van de bovenste plank besluiten we dat we nu we er toch zijn, ook nog wel zo'n overheerlijke chocoladebol tot ons kunnen nemen (dat was er het weekend bij ingeschoten.) 

Dus we rijden naar het centrum, zoeken een bankje in de zon op en werken ieder ongegeneerd een knots van een exemplaar naar binnen.

 Weliswaar noodzakelijkerwijs  gevolgd door een blikje cola om de misselijkheid weer weg te spoelen, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. 

Om 17.00 uur zijn we terug in Krommenie en zijn het er roerend over eens dat het een onverwacht heerlijk dagje was. 

Ik blijf gezellig eten bij Dorien en om 21.30 uur 's avonds rol ik uitgeteld mijn bedje in.