vrijdag 26 april 2019

Pasen 2019

 1e Paasdag, eieren zoeken 
 
Alle heerlijkheidjes zijn aanwezig en allemaal gaan ze met een eigen bakje op zoek.
Mats doet ook erg zijn best. Dat hij een kwartiertje daarvoor opa nog geholpen heeft met de laatste eitjes te verstoppen, is hij al weer helemaal vergeten.
En als ze bijna zeker weten dat echt alle eitjes gevonden zijn worden alle eitjes in een grote bak gegooid en eerlijk verdeeld.
(Later deze week kwamen we nog steeds eitjes tegen in de tuin maar gelukkig lagen ze allemaal goed verstopt d.w.z. onder struiken en tussen bloemen maar in ieder geval in de schaduw.)
En na al het zoeken was het tijd voor de brunch, 
er werd heerlijk gesmikkeld door iedereen en daarna verdween het hele spul weer naar de tuin, verstoppertje spelen, flesjes water met de bal omgooien en natuurlijk stoeien met papa/ome Koen.
En ja, daar word je natuurlijk best wel moe van dus ook de hangmatten werden uitgebreid benut.
En wat te denken van zo'n heerlijk plekje bij je mama?
of je tante,
of gewoon tussen de tulpen natuurlijk :)
En dan is het zo maar weer 2e Paasdag en hebben wij het rijk weer voor ons alleen en dus ...
vermaken wij ons ook weer prima. ;)
Wat een weertje hè.
Nou daar is hij ; helemaal klaar.
De borders heb ik jullie al van dichtbij laten zien dus dat doen we maar niet weer opnieuw. Maar jullie zijn wel het etiketje nog van mij tegoed.

 
Zo, nou ik ben weer 20 minuten verder voor dit ene fotootje.
Ik word hier echt stapelhoorndol van.
Ik zal deze nog publiceren en dan eens kijken of het verbetert als ik de hele boel er af gooi en opnieuw upload.
Duim maar voor mij want dit wordt hem zo niet meer.
Op de I pad krijg ik ook nog steeds een error melding als ik foto's wil toevoegen ondanks een filmpje op U tube met instructies hoe dat te verhelpen.
Eerlijk gezegd gaat de lol er nu wel een beetje af.
Afijn, ik ga nog één keer mijn best doen.
Jullie horen van me.
(Dit behoort even niet tot mijn zegeningen. 😩)

Gggggrrrrr

Kan iemand mij alstublieft vertellen wat code 400 betekent bij een error melding?

zondag 14 april 2019

Lekker bezig

Gister gezellig met Regina en Dorien naar de beurs in Rijswijk geweest en meteen bij binnenkomst al heel blij. En dat had niets met quilten te maken maar alles met het mondje. Want wat denk je? Staat er daar een mijnheer met een hele tafel vol met de meest verrukkelijke chocolade zoenen ( voorheen negerzoenen genoemd maar dat mag niet meer 😮) Afijn, daar kan je natuurlijk niet zomaar aan voorbij lopen, ik tenminste niet. Meteen eentje tot mij genomen, de dag kon al niet meer stuk en natuurlijk ook een leuke voorraad opzij laten zetten (want stel je toch voor dat ze aan het eind van de dag op zouden zijn 😱) om mee naar huis te nemen. Je kan ze drie weken buiten de koelkast bewaren verzekerde de mijnheer ons. Maar ik moet toegeven dat ze vandaag allemaal (15 stuks) al op gaan. Gister bij thuiskomst was Koen hier met zijn drie heerlijkheidjes en zodirect komen Bas en Joukje met hun drie heerlijkheidjes. Dus ... dat waren de chocolade zoenen.
Maar de beurs ... super weer. Gezellig bijgekletst met leuke mensen en ik zou echt alleen maar lekker gaan kijken want ik had echt helemaal niets nodig  HAHAHAHA
Zie hier, wat ik dus allemaal niet nodig had. (sorry, ik krijg hem niet van zijn zijkant :(
Vullingen voor de lijmstift, paar kleurtjes applicatiegaren, applicatienaalden, quiltnaaldjes, vingerdopjes, schattige stofjes voor de muizen en Margootje quilts, voouwenpennetje met ondermatje voor te appliceren figuurtjes en als laatste het schattige stofje (sampler) met de hondjes voor een quiltje voor Emma Sofietje. 
Ik kan er weer even tegen aan. ;)
Zo, het duurde weer even voor dit berichtje op de blog kwam; ik heb zware problemen met het toevoegen van de foto's. Mijn I padje vertikt dat sinds een tijdje en mijn nog niet zo lang geleden nieuw aangeschafte laptop doet er een eeuwigheid over. Binnenkort zal ik mij maar eens vervoegen bij de Apple store en ze daar vriendelijk edoch dringend verzoeken hier significante verbetering in te brengen. Ben benieuwd! Jullie horen het vanzelf.
Intussen heeft onze Juultje haar C diploma voor het zwemmen gehaald; ons toppertje.
Jongens, ik probeer de foto te uloaden maar #$@%$#& GGGGRrrrrrrr.
Ik stop nu maar even, eerst naar de appe store voordat ik de hele boel hier door het raam mieter!
Maar allereerst gaan we zo een nieuw huis bekijken want dat van ons is verkocht!
Met gemengde gevoelens hoor, het is zo'n geweldig huis en op zo'n práchtig plekje. Vanachter mijn naaimachine kijk ik zo op het IJsselmeer en 's avonds zie ik de lichtjes van Kornwerderzand en de sluizen op de Afsluitdijk . Een knots van een tuin zonder hinderlijke buren en aan de IJsselmeerdijk.
Oei oei, als ik daar allemaal aan denk ….
Maar … we gaan verkassen naar Joure, een leuk stadje waar veel te doen is en met ook een prachtige omgeving met veel water en bossen én waar Maaike, Pieter, Koen en Marrit wonen met Juultje, Sarah en Mats. Wij passen daar vaak en op de onmogelijkste tijden op en naast dat het dus heerlijk zal zijn om lekker dichtbij te wonen zal het dus ook heel veel autokilometers schelen. Wel 5 minuutjes verder bij Bas en Joukje met Anna, Emma en Roos vandaan maar dat is dan toch maar een kwartiertje rijden dus nog steeds heeeeel goed te doen en Anna, Emma en Roos komen gewoon heel vaak logeren en we blijven natuurlijk ook daar gewoon oppassen op onze vaste oppasdag. Afijn, grote veranderingen hier dus en nu ga ik mij even omkleden voor de bezichtiging. Ik hou jullie op de hoogte!
Groetjes en …. tel je zegeningen!

maandag 8 april 2019

Green tea and sweet beans

Zo, daar gaan we weer. Het Canadaboek is besteld en nu dus eindelijk weer verder met de quilts en de heerlijkheidjes. Dat werd ook wel weer eens tijd hè.
Ik kan nooit alles inhalen van de afgelopen maanden dus er zal een beetje een gat vallen tussen mijn laatste "normale" blogjes en deze. Maar heel veel bijzonders is er niet gebeurd. We zijn nog vijf heerlijke weken naar de Franse zuid/westkust geweest. En gelukkig hebben we eind januari nog heerlijk met Teun zo'n tien dagen in het Duitse Moeselgebied gewandeld waar hij nog zó van genoten heeft. We missen hem ontzettend, je komt hem nog zo vaak op een dag tegen in allerlei dingen.
Maar nu gaan we het hebben over de quilt die bijna af is!
Ik heb de rand niet gemaakt zoals op het patroon.
Ik heb hem van zwart/wit blokken gemaakt. En daar ben ik me helemaal op
uit gaan leven met alle leuke steken op m'n machine. Ik vind het zelf erg leuk geworden.
Hier ligt hij nog even op een hoopje op de tafel voor het quilten met de hand.
 En hier komen een paar randjes,
 
 
 
 
 
 En  een paar randjes in de quilt, een sier randje en een randje varkentjes.
Mijn geliefde caravannetje mag natuurlijk ook niet ontbreken. 
 En de fiets, met stang dus van Wim.
En zo zijn er nog een heleboel kleine plaatjes, naast het gewone handquiltwerk natuurlijk.
Hij is bijna klaar, ik moet hier en daar nog een stukje quilten met de hand, een etiket maken en dan kan hij naar Juultje. Die nu al haar kamer keurig aan kant houdt in afwachting van de komst van deze vrolijke quilt. 
Maar eerst laat ik hem dan natuurlijk nog in zijn geheel hier zien! 
en als hij klaar is moet ik als de sodemieter verder met de quilt voor Wim. 
10 Jaar geleden aan begonnen 😱
Maar ja, tussendoor 6 kleinkinderen geboren die dan natuurlijk allemaal weer voorrang kregen en niet te vergeten de quilt die ik maakte voor zijn pensioen natuurlijk.
Maar deze heeft toch echt een speciaal plekje bij hem en uitgerekend die komt maar niet af.
En nu heb ik ook nog die twee schattige quilts van Goof, het kersenmuisje en Margootje, hier liggen.
Maar ik heb mijn smoes al weer klaar hoor; kijk, die van Wim doe ik op de machine dus als het géén mooi weer is en die van Goof (ook weer voor twee heerlijkheidjes) zijn voornamelijk patchwork dus die gaan heerlijk met de hand in de tuin gemaakt worden. 
Keurige planning toch?

zondag 24 maart 2019

Zaterdag 2 juni, Amsterdam Schiphol naar huis

De vlucht verloopt prima, gelukkig geen akelig weer of van die vreselijke luchtzakken. We vliegen over IJsland en Groenland waar ik zelfs iets van heb kunnen zien.
We worden weer heerlijk verwend door de KLM, we slapen wat, kijken wat films
 
 
En voor we het weten zien we de kust van ons eigen mooie landje al weer verschijnen.
 En even later taxiën we richting de gate van Schiphol.
We hebben het in 8,5 uur gedaan i.p.v. de verwachte negen uur en gelukkig hebben de kinderen ons ook al laten weten dat ze daar van op de hoogte zijn.
Het duurt wel een beetje lang voordat de koffers er zijn maar ik heb mijn schatten al gezien door de grote ramen (waarbij ik in mijn haast en enthousiasme als een tuimelaartje door mijn zware rugtas ondersteboven kukelde 😀😏😬.) Maar als we eindelijk alles op het bagagekarretje hebben geladen en door de schuifdeuren de aankomsthal in lopen komen er vier heerlijkheidjes op ons af gestoven en vliegen ons in de armen,  om de hals en om de benen. Wat een feest!
 Ik moet er warempel een beetje van huilen.

Het was weer een fantástische reis maar het is ook weer om fijn thuis te zijn.

Vrijdag, 1 juni van Vancouver naar Amsterdam.

Vandaag de camper inleveren. we zorgen dat we er mooi op tijd zijn en inderdaad, we worden gelijk geholpen. en dat gaat dit keer een stuk soepeler dan de vorige keer bij Canadream.
De man vraagt vriendelijk hoe onze reis verlopen is en onderwijl noteert hij de km stand, werpt een blik naar binnen en loopt een rondje om de camper; klaar!
We moeten 5 minuutjes wachten op het busje dat ons naar het vliegveld zal brengen en ondertussen stomen de campers binnen. Blij dat we lekker op tijd waren!
Op het vliegveld aangekomen besluiten we de koffers toch nog maar even te wegen
vóór we ze inleveren.  En ja hoor, er moet het een en ander overgeheveld worden van de grote koffer naar de supergrote weekendtas. Oef, goed dat we dat nog even gedaan hebben want de kosten voor overgewicht zijn niet mals, dat hebben we één keer mee gemaakt. De koffer was toen 1,5 kilo te zwaar terwijl de weekendtas ruim onder het gewicht zat maar die stond al op de band en kon niet meer terug. "U kunt dáár betalen; 100 euro a.u.b."
Nu gaat het goed en we genieten nog even van al het moois op dit vliegveld.
 
 
 
Het is al behoorlijk druk; we zien weer veel Aziatische mensen waaronder ook een paar schoolklassen. De kinderen lopen allemaal in uniform en heel veel van hen kijken eigenlijk helemaal niet zo blij, valt ons op. Dat zijn toch leuke schoolreisjes, zou je denken.
Wij leveren de bagage in en gaan nog lekker wat eten en drinken en zoeken dan langzaam maar zeker onze gate op.
 
 Het is inmiddels wat druilerig weer en het zicht uit het vliegtuig is niet al te best.
We zijn weer dolblij met onze extra comfort stoelen en dan opeens taxiën we weg  
 en stijgen we op.
 Daaaaaag Vancouver
 
 
Even later vliegen we boven de wolken en zien we nog slechts af en toe een glimp van dat prachtige land beneden ons. Daaaag Canada. 

Donderdag 31 mei, Vancouver


 Zo, daar zit ik dan op de allerlaatste hele dag in Canada. De plekjes zijn hier niet zo mooi maar prima voor de laatste dag.
Dicht bij een enorme Mall waar we straks eerst nog even gaan shoppen (uiteraard, maar niet te veel want het moet ook allemaal weer in de koffers mee terug. 😀) Leuk natuurlijk maar bovendien is hiervandaan de camperverhuurder ook gemakkelijk te bereiken. 
Maar nu eerst dus even naar de Mall. Binnen een heerlijk speelkasteel voor de kinderen en oneindig veel winkels voor de ouders. We hebben ze wéér niet allemaal gezien, dan moet je er echt een hele dag voor uittrekken.
 Maar wat ik wel gezien heb! Kijk en watertandt...
 
 En om het nog even erger te maken ook nog eentje van dichtbij.
 en een stukje naar links
 en deze dan!
 Het is maar goed dat ik hier niet woon want ik zou zonder twijfel tonnetjerond zijn!
Vanmiddag komt Leigh ons weer ophalen; hij en Morgan hebben ons uitgenodigd om vanavond bij hen te komen eten samen met een stel vrienden van hun.
We pakken de doos met spullen voor Leigh en Morgan in, die we over hebben en niet mee kunnen nemen. 
Het is nog niet zo laat dus ik maak van de gelegenheid gebruik om nog even lekker in het zonnetje alvast wat in het quiltblad te neuzen dat ik zojuist in de Mall heb gescoord.
Rond vier uur rijdt Leigh voor en stappen we in voor wat een heerlijk rondje sightseeing Vancouver wordt. Dat is het leuke als je door een local wordt meegenomen. We rijden naar de hele andere kant van Vancouver voorbij Capilano Park met zijn beroemde Suspension Bridge, een enorme schommelende hangbrug van hout, touw en staaldraad die over een lengte van 140 meter de 80 meter diepe kloof van de Capilano River overspant. Die hebben we deze keer niet bezocht, dat hebben we de vorige keer al gedaan. (Héééééél vééééél Aziaten die hetzelfde deden!) Maar Leigh brengt ons dit keer naar een kabelbaan die vanuit een buitenwijk van de stad omhoog gaat naar de top van een berg waar vandaan je een schitterend uitzicht hebt over de stad en 's winters ook kunt skiën. 
Hierna rijden we naar zijn huis waar Morgan ons al opwacht met een hapje en een drankje  en we net nog even kennis kunnen maken met zijn dochter. Zij woont gelukkig niet zo ver bij haar ouders vandaan want hun zoon woont op Vancouver Island en dat betekent toch zo'n 4 uur reizen, wat ze in Canada overigens helemaal niet zo ver weg vinden hoor. Ik moet er niet aan denken! 
Ook het bevriende echtpaar is al aanwezig. Er wordt een geanimeerd gesprek gevoerd over de heer Donald Trump. De vriend blijkt een groot voorstander terwijl Morgan de man echt gewoon niet uit kan staan, niet om het minst vanwege zijn vrouw onvriendelijke uitspraken én gedrag.
Beide echtparen zijn immigranten vanuit Afrika, Leigh en Morgan vanuit Zuid Afrika en het andere echtpaar vanuit Zimbabwe. Het is duidelijk dat vooral de man zijn leven daar erg mist. Tja, geboren en getogen daar in een familie van grootgrondbezitters en dan is het in Vancouver natuurlijk wel heel iets anders. Ook in het huis van Leigh en Morgan zien we veel wat nog aan Afrika herinnert. Ik vraag Morgan of zij het ook nog erg mist waarop ze bevestigend knikt. Maar ze wil niet terug, dat ook weer niet, beslist niet.
Afijn, we gaan aan tafel en Leigh blijkt 's middags een heerlijk diner in elkaar te hebben gefutseld.
Met een overheerlijk stuk zelfgemaakte taart als dessert.
Het was een heel gezellige afsluiting van onze reis, heel lief.
En dan ….
Dan blijkt dat er in het  "beursgebouw" (ik weet de exacte naam niet meer) een enorme quiltbeurs en  -tentoonstelling is dit weekend. 
Oooooooooh!!!!!!!
Leigh biedt aan om ons er de volgende morgen heen te brengen vanaf de camperverhuurder en ik twijfel en twijfel en twijfel …. en  besluit het toch maar niet te doen. Ik ken mezelf, ik zou er niet van genieten omdat ik constant op mijn horloge zou lopen te kijken of we nog niet naar het vliegveld moeten. Ze proberen me alle vier nog over te halen met de verzekering dat er een goede trein/bus verbinding vanaf het gebouw met het vliegveld is maar ik ken mezelf; we doen het niet.
Om een uur of negen 's avonds nemen we hartelijk en toch ook een beetje weemoedig afscheid (want  gaan we elkaar ooit en zo ja wanneer weer zien?) van Leigh en Morgan en brengen de vrienden ons terug naar de campsite,  Zij komen er vrijwel langs dus dan hoeft Leigh niet nog een keer de hele stad twee keer door te crossen. 
Onderweg vertellen zij ook nog wat wetenswaardigheden over wijken waar we door heen komen en we nemen hartelijk afscheid bij de Campsite. Leuk, weer nieuwe mensen ontmoet met een bijzonder levensverhaal.
Wij wandelen langzaam terug naar de camper, nog nagenietend van deze bijzondere avond.
Morgen vliegen en nu de koffers inpakken.

vrijdag 22 maart 2019

woensdag 30 mei 2019, van Browns Bay naar Vancouver

Op weg naar onze laatste overtocht, vanaf Duke Point naar Tsawwassen op het vaste land. Het is een paar uurtjes rijden, niet gereserveerd en dus hopen dat er plek op de ferry is. 
Ha gelukkig, daar kunnen we dus nog wel bij.
We sluiten aan in de rij en dan zie ik dat de enorme camper voor ons mij wel heel bekend voorkomt met dat autootje achterop.
Dat heb ik jullie nog niet verteld maar de ochtend van ons vertrek uit Telegraph Cove zagen we dat de mensen een stukje verderop naast ons ook bezig waren om te vertrekken.  Wij zaten nog aan ons ontbijt en konden alles op de voet volgen. En het had nogal wat voeten in aarde voor zij zo ver waren.
Eerst kwam er opeens een straaltje water aan de zijkant (onze kant) uit de camper. En al snel kwam mijnheer naar buiten om dat eens te bekijken en nog eens te bekijken en nog eens te bekijken. Er werd wat op het hoofd gekrabd en nog eens gekeken en maar weer naar binnen en weer naar buiten en inmiddels ook heel moeilijk gekeken en daar kwam ook mevrouw naar buiten om te kijken, ze liepen een paar keer een rondje om de camper en het water stroomde nog steeds. Ik vroeg nog aan Wim of hij niet even moest helpen maar hij zei ook geen verstand van die camper te hebben dus dat dat weinig zin had en waarschijnlijk alleen maar vervelend was voor de man, wiens gezicht inmiddels niet meer zo vrolijk stond.  Mevrouw was inmiddels met grote stappen weer in de camper verdwenen. Na een half uurtje en vele malen krabben en kijken kwam er een boekwerk bij en ja hoor,  kwartiertje later had mijnheer het probleem opgelost.
Wij hadden inmiddels gedoucht en ons aangekleed en gingen net weer zitten voor de koffie en om onze route te bekijken toen mijnheer zijn auto achter op de aanhanger probeerde te rijden.
Het volgende probleem!
Erop, eraf, erop, eraf, erop, eraf terwijl mevrouw als een gek aanwijzingen stond te gebaren en te roepen.
Wij kwamen tot de conclusie dat ze de camper óf net nieuw hadden óf hadden gehuurd. 
Uiteindelijk vertrokken wij eerder dan zij.
En nu staan zij waarschijnlijk dus voor ons en Gerda zou Gerda niet zijn als ze niet even ging kijken als mijnheer naar buiten komt.
"Hey, I know you!"
Stomverbaasd kijkt de man mij aan en ik vertel dat wij tgelijk met hen dezelfde whale watching vaartocht hebben gemaakt en naast hen op de campsite hebben gestaan. (Ik begin  maar niet over het straaltje water  😉) Inmiddels komt mevrouw ook naar buiten en ik geef ze een compliment over hun prachtige camper. En  meteen nodigt zij mij uit om even binnen te kijken. Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd en echt je weet niet wat je ziet; alles glanzend zwart en roomkleurig en glanzend hout en een keuken, zo modern en compleet als ik hem thuis niet eens heb.
Ze vertelt dat zij natuurfotografe is en graag mooie foto's had willen maken maar dat de boot te veel op en neer ging. Zij was één van de mensen met een statief. Oei, niet zulke goede herinneringen aan 
Telegraph Cove voor ze, denk ik zo 😏
Ik ga weer naar buiten en de man vertelt dat zij uit de Verenigde Staten komen en nu op weg terug zijn. Ik vraag of zij in de camper wonen of dit van plan zijn. Waarop de man bevestigend antwoordt. Hij vertelt dat dit hun eerste keer is om het uit te proberen en dat het zeker de bedoeling is om het huis te verkopen en dan een aantal jaren met de camper rond te gaan trekken.
Maar hij is nog niet uitgesproken of ik hoor een keihard
"NO WAY!!!!!!!!"
uit de camper komen.
Oefff.
Ik neem maar snel afscheid, ze hebben duidelijk iets te bespreken, wens ze nog een goede reis en ga even bij het water kijken of de boot er al aan komt en raak weer aan de praat met een mijnheer over het mooie uitzicht. 
Wim ziet het en komt er ook bij staan. wij zijn wat dat betreft echte tegenpolen; ik kan altijd met iedereen wel een praatje maken, volgens Wim iets te vaak vooral met mannen 😂,  en hij is daar helemaal niet van. Hij neemt me snel mee naar het restaurantje en even later zien we de ferry aan komen varen en maken we ons klaar voor de overtocht. 
 
 Zo, daar gaan we en het is wederom genieten van de bovenste plank.
 
 
 
Plotseling valt me iets op; het lijkt wel of iets verderop de kleur van het water opeens heel anders is.
Op de foto hieronder is dat goed te zien, de scheiding die je ziet ligt namelijk in het water en is dus niet de overgang van water naar lucht.  
 Hier zie je het nog eens van dicht bij; we zijn er hier net overheen gevaren.
Wim legt uit dat dat komt doordat hier de rivier in de oceaan uitkomt. Ik vind het heel bijzonder. Je  zou toch denken dat het water zich mengt maar dat is dus niet zo, het geeft een heel scherpe scheidingslijn tussen het water van de oceaan en dat van de rivier. 

En dan is ook deze laatste mooie tocht ten einde en naderen we de overkant, Tsawwassen.
 
 
Vandaar is het nog zo'n twee uurtjes rijden naar onze laatste campsite Capilano Park in Vancouver. 
Dat wordt iets langer want in Vancouver zelf raken we hopeloos van de route; de Navigatie weet het ook allemaal niet meer zo erg en zo komt het dat we drie keer hetzelfde rondje rijden lans en in een groot park. We zien een paar keer de brug waar we heen moeten maar kunnen er maar niet op komen. Wim wordt het zat en neemt de afslag waarvan we zien dat hij op de aanrijroute naar de brug uitkomt maar waar we eigenlijk niet op mogen. Ik hou daar niet van maar om nou eindeloos het zelfde rondje te blijven rijden ...  
Gelukkig gaat het goed, het gaat ook maar om zo'n 20 verboden meters en we zien het Canadezen ook doen dus vooruit maar.
Vervolgens  rijden we dwars door het centrum met ons bakbeest maar voor Wim is het een fluitje van een cent; vol zelfvertrouwen en met zichtbaar plezier manoeuvreert hij ons er doorheen en even later rijden we de campsite op. We hebben hier al eens eerder gestaan, vlak bij een supergrote shoppingmall. De plaatsen zijn niet de mooiste die je je voor kunt stellen maar prima voor de laatst twee nachten en ook ideaal om overmorgen op tijd naar de camperverhuurder te rijden om de camper weer in te leveren.  
Ik maak nog even een wandelingetje over de campsite en zie weer zo'n schitterende kneiter van een camper met daarvoor een prachtige glimmende Harley Davidson en raak (uiteraard) weer aan de praat met de eigenaar. Het blijkt een man alleen te zijn die een jaar lang langs de westkust van  de V.S. getoerd heeft en nu op weg terug naar Toronto is, waar hij woont.
We hebben een leuk gesprek en hij nodigt mij ook uit om de camper van binnen te bekijken. En ik, met mijn naïeve hoofd, denk meteen "Ha, leuk!" en stap vrolijk het trappetje op om te kijken. Maar als ik boven aan het trappetje ben en een blik naar binnen werp, ook weer supermodern en prachtig, merk ik dat hij het trappetje ook op komt en plotseling raak ik een beetje in paniek en ren als de wiedeweerga langs hem heen weer naar buiten. Oeff, Wim weet niet waar ik ben en voor het zelfde geld gooit de man de deur dicht en zit ik opgesloten. Ik roep nog een bedankje en loop snel terug naar onze eigen camper. De man zal wel gedacht hebben … of niet natuurlijk.
Wim is een beetje boos als ik het verhaal vertel maar ik zeg gauw dat ik er van geleerd heb.
Overigens heb ik er ook echt van geleerd., dit zal ik niet snel nog eens doen.
 Vandaag eten we voor het eerst uit blik, dat hadden we nog staan voor noodgevallen en mee nemen kan niet. Maar het is heerlijk dus bepaald geen straf hoor.