vrijdag 16 november 2018

Nog steeds op weg naar Merrit, Dinsdag 8 mei

Nou, op weg van Yale naar de Hell's Gate dus. Een werkelijk schitterende weg omhoog en omhoog en omhoog. we gaan door 7 tunnels.
                                         Overal watervalletjes,

 Na een paar uur rijden besluiten we even te stoppen en maken een wandeling naar een beroemde en zeer oude brug.

Natuurlijk steken we hem over en dat was bepaald  geen sinecure hoor want diep beneden ons stroomde rivier met een gigantische vaart en met op allerlei plekken enorme woeste  en rare stromingen en kolkingen er in.
 
Niet erg, ware het niet dat die brug écht al heel oud was en bovendien niet dicht. Het dek bestond uit een soort van rasterwerk waar je dwars doorheen keek.
Ik word daar niet blij van.
Maar... de wandeling was weer prachtig!
Halverwege moesten we nog even een spoorweg oversteken. Geen seinen, geen lichten, geen oversteekpad, niks. je loopt er maar gewoon overheen en aan de andere kant gaat het pad weer verder.

en hopen dat je niet struikelt of blijft haken want de trein kan zomaar opeens om de hoek tevoorschijn komen.
 Op de terugweg merkten we overigens  dat de trein wel degelijk een sein geeft dat hij er aan komt. luid en duidelijk. Ik schrok me werkelijk te pletter!!!
Afijn, we hebben het overleefd en dus verder richting Merritt.
We rijden verder weer door een prachtig landschap en komen steeds meer sneeuw tegen.
Waarvan regelmatig wat naar beneden komt suizen.
 Het weer is nog steeds uitzonderlijk mooi voor de tijd van het jaar de sneeuw smelt in record snelheid.

 

 Tijdens onze volgende stop kan Wim het niet laten om in zijn korte broek even wat sneeuwballen te gooien.

 En weer verder. we rijden het landschap in waar ik groot fan van ben; grijs/bruine bergen met hier en daar van die donkergroene dennen/sparren verspreid.

Prachtig vind ik dit en we naderen Merrit.
En dan komen we aan op de campsite. We worden verwelkomd door een vriendelijk mevrouw in een propvol kantoortje.
En krijgen een heel mooi plekje met veel gras en een paar heerlijke bomen voor de schaduw toegewezen. 
 Ook hier weer een flink aantal enorme RV's (Recreation Vehicles) van langkampeerders en mensen die er in wonen en zo heel Canada en vaak ook de VS doortrekken. We hoorden later dat veel mensen in de winter naar het zuiden trekken en dan in het voorjaar weer terugkomen. Ook veel mensen die zo het hele jaar door langs hun verspreid wonende kinderen trekken. Kinderen die op 1500 km afstand wonen vinden ze hier heel normaal. Ik moet er niet aan denken!
Afijn, wij besluiten een rondje door het stadje te wandelen en wat boodschappen te doen. Het winkelcentrum blijkt op zo'n 10 minuten lopen afstand te liggen dus e hebben lekker de tijd om wat rond te kijken.
We kregen trouwens een leuke tip van een kassajuffrouw: in veel winkels zie je deze bordjes bij de producten staan maar wij hadden zo'n kaart natuurlijk niet. "Maak er maar een foto van, dan krijgt u de korting bij de kassa evengoed wel." en zo geschiedde. Tip voor wie ook nog eens die kant op gaat :)
 Overigens bleek in een volgende winkel dat niet alle kassajuffrouws hiervan op de hoogte waren (of het is niet in alle winkels de gewoonte natuurlijk) maar als ik dan vertelde dat dat ons verteld was in een vorige winkel maakten ze er nergens een punt van en kregen we hup, de prijs op het kaartje.
 Nog wat mooie doorkijkjes op de campsite.
Wat een fantastische dag was dit.
Morgen verder naar Penticton. Of was het nou Pentington?
Even opgezocht:: Penticton

zondag 11 november 2018

Jale Historical village, 8 mei 2018

Verder naar Merrit.  Slechts enkele kilometers ten noorden van Hope komen we plotseling dit bord tegen.   
Een klein museumdorpje. 
Eind jaren 1860 begon hier de beroemde , van houten planken gemaakte, Caiboo Wagon Road die op palen gevaarlijk tegen de rotswanden van de canyon "kleefde".
            Een nederzettinkje van goudzoekers langs de Goldrush Trail aan de Fraser River
Natuurlijk gestopt en onze ogen uitgekeken.
Hier onder een aantal foto's; het is weer moeilijk kiezen maar vooruit daar gaan we.

Geen huizen maar tenten, behalve het kerkje,

het enige toilet, het badhokje (voor zowel de was als de mens),

de gevangenis en 





 het huis van de opzichter. 
 Nu laat ik jullie nog wat interieurs van de tenten zien.

een spelletjes tafel

prachtige quilts op veel bedden.



Een reiskoffer, 








 Prachtig handwerk in de kerk.
 

 
Tot slot besloot Wim nog even zijn geluk te beproeven in een zeefgoot, maar helaas ....
tot zover Yale.
Wat een leuke verrassing! 
p.s. Dit dorpje kwamen we al tegen vóór Hell's Gate, vertelt Wim mij net.
 Sorry even twee dingen door elkaar gehaald.
Hierná gingen we dus de highway op en verlieten we de oever van de Fraser en klommen steeds hoger  en reden we hoog boven het steeds smaller wordende dal naar de Hell,s Gate
 Hier zie je hoe hoog we geklommen zijn. Heel ver beneden ons slingert de rivier zich door het dal.

vrijdag 9 november 2018

Van Sunshine Valley naar Merrit, dinsdag 8 mei 2018

En daar gingen we weer, nog steeds heerlijk weer. Op naar het plaatsje Merrit. Wim wilde heel graag de Cochacilla Road (of zoiets) rijden. Afgelopen winter was er een serie op tv over deze weg, High way thru Hell genaamd. Uitnodigende naam hè. Je begrijpt, ik keek er niet écht heel erg naar uit. Maar goed, ik ging er ook vanuit dat het nu niet zo een duivelse rit zou worden omdat het weer  niet meer bepaald winters te noemen was. Overigens zijn we meerdere keren wegens sneeuw en ijs nog afgesloten wegen tegen gekomen. Maar goed, dat is ook wel weer een geruststelling.  Afijn, Wim was niet te overtuigen dat het misschien niet verstandig was doordat er een strenge winter was geweest en er dus veel sneeuw in de bergen lag wat nu door de extreem vroege hoge temperaturen vrolijk in de vorm van sneeuw of water in grote hoeveelheden naar beneden kwam. Veel hoge sneeuwwallen langs de wegen en soms ook veel wateroverlast maar daarover later meer.


Onderweg kwamen we langs het Hope slide vieuwpoint. Op de heenweg waren we daar ook al langs gekomen maar niet gestopt. Nu wel even gestopt om van dichtbij te bekijken wat een lawine met zo'n bergwand doet.

 Nou dat was duidelijk, alle bomen weg en een enorme berg keien aan de voet van de berg.
We hebben hier even rond gewandeld en toen verder naar Hope en om daar een stuk van die beroemde Coquihalla highway (ik heb nu maar even aan Wim gevraagd hoe die weg nou precies heet) (highway thru hell) te rijden. we zaten er nét op toen Wim zich realiseerde dat het bergingsbedrijf uit de serie in Hope is gevestigd en dat hij daar eigenlijk wel even een kijkje had willen nemen. Ja helaas, als je er eenmaal op zit kan je niet zo maar terug dus door gereden. Borden langs deze weg waarschuwen chauffeurs om bedacht te zijn op plotselinge extreme weersveranderingen vooral tijdens het winterseizoen, het najaar en het vroege voorjaar. Er komen dan geregeld plotselinge extreme sneeuwbuien voor van meer dan 10 cm sneeuw per uur. En hoewel de sneeuwploegen hun uiterste best doen om de weg berijdbaar te houden moet het verkeer soms toch worden tegengehouden en zijn mensen genoodzaakt in dat barre weer de nacht in hun autos/vrachtwagens door te brengen.
Afijn, wij reden er in een heerlijk zonnetje en het bleek een prachtige rit zonder ongeregeldheden. Gelukkig.
Ergens onderweg daar wilden we ook de Hells Gate bekijken. Je gaat dan met een kabelbaan over deze machtigste stroomversnelling in de Fraser River. Het schijnt dat mensen soms gewoon bevriezen of gillen van angst in de cabine van de kabelbaan. Je kunt er ook met een raftboot doorheen maar dat is alleen voor de allerdappersten én sterksten onder ons weggelegd. Hier een stukje uit een verslag van zo'n dappere.
"Daar komt hij in zicht: Hell's Gate", de machtigste stroomversnelling van de Fraser. Voor de engte staat een gigantische deining. Het lijkt onmogelijk er door te komen. De boot gaat steil rechtop, wordt ver omhoog geslingerd, dreigt om te slaan - en komt weer vlak. Massa's water storten over ons heen. Oorverdovend lawaai overstemt de uitroepen van de stuurman maar we weten het ook zo wel:
 "Vast houden uit alle macht!"
 In de heksenketel van deze schuimende draaikolk worden we hevig door elkaar geschud. De stuurman laat de buitenboordmotor uit volle kracht draaien - alleen zo kan hij veilig tussen de rotsen en draaikolken door sturen. We hebben nog maar nauwelijks naar adem kunnen happen of we zijn de 'Poort naar de Hel' alweer voorbij."
Tot zover even een stukje uit een verslag van iemand die in een raft boot de Fraser afging.
Dat deden wij dus NIET.  Nou weten we  inmiddels wel dat ook kabelbanen niet mijn meest favoriete vervoermiddelen zijn dus over deze kloof met de kabelbaan leek mij uitdaging genoeg. Zeker gezien de verhalen over bevriezende en gillende mensen die ik daarover gehoord had. Dus toen het bordje langs de weg de parkeerplaats voor deze kabelbaan aangaf raapte ik al mijn moed bij elkaar en liep even later dapper glimlachend met Wim mee naar het kabelbaanstation.
En wat denk je?
Kabelbaan out of order vanwege een stroomstoring!
En weet je wat nou het allergekste was?
Ik was teleurgesteld!
Dus over een brug terug naar de camper terug gelopen
 en daar eerst maar eens lekker in het zonnetje geluncht.

 Prachtig plekje en het was zelfs zo warm dat we het zonnescherm uit hebben gedraaid. Op de foto hierboven zie je heel in de diepte de rivier lopen.

 

















Daarna vervolgden we de prachtige tocht naar Merritt waar we de volgende overnachting hadden gepland. Maar eerst kwamen we onderweg nog een onverwacht pareltje tegen.
Maar daarover morgen of overmorgen weer meer.