maandag 16 september 2019

Lekker bezig geweest

Dit lieverdje is inmiddels ook klaar.
In het vorige berichtje liet ik al een paar hartjes zien, maar ik had er wel al een paar meer hoor.
“Beetje verdelen de berichtjes” dacht ik omdat ik eventjes niet van tevoren weet wanneer het weer lukt om er eentje te schrijven. Vaak schrijf ik ze ook in gedeelten omdat het al snel klachten geeft maar dit wordt een korte dus die gaat hup, in enen.
En nu dus hup, meteen een foto er in van het volgende muisje.
Lieverdje hè 
De rand met blokjes zit er nog niet omheen, ik heb hier even gesmokkeld met een eerder blok wat er onder ligt. Ik wacht er nog even mee tot ik weet naast welk ander blok hij komt te liggen want daar houd ik rekening mee met de rode stofjes.
Nu ben ik begonnen met de taart voor bij de theepot en het kopje; 
dat hoort natuurlijk wel bij elkaar  hè, thee drinken en taart eten! 😋 
Kijk, hij wordt gebakken:
 Zo, die kan de oven in!
Nou ja, zogenaamd ...
Zo, dat was het voor vandaag op het I-padje.
Daaag, groetjes en ...
Tel je zegeningen!

zondag 15 september 2019

En de hartjes vorderen gestaag.

Het gaat niet altijd even gemakkelijk maar de hartjes vorderen gestaag en ik geniet.
Én al weer een stuk netter.
Niet te veel achter elkaar want dan speelt mijn bovenarm te veel op.
Als mensen mij vragen “maar wat voor pijn is dat dan?”  Dan vergelijk ik het met wat je vroeger wel met vriendinnetjes deed; een ontzettend strakke band om mijn bovenarm met prikkeldraad. Alsof je het vel in twee verschillende richtingen draait. Ken je het nog? Maar dan 10 keer zo erg.
Mijn hand is nog gedeeltelijk gevoelloos en doet tegelijkertijd pijn.
Gek hè.
Die arm en hand mankeren niets en toch zou ik ze af en toe er het liefst af laten halen.
Oh oh, wat weer een gezeur hè, sorry  
Maar misschien wordt dit ook wel gelezen door anderen die dit ook ervaren en dan is het toch fijn als je leest dat je niet de enige bent. Overigens is de prikkende bal onder mijn voet inmiddels gereduceerd tot een prikkend heuveltje en de dove en zware plekken in been en romp voelen naar, vooral de bal bovenaan aan de linkerkant van mijn romp, maar doen geen pijn!
Kortom, het gaat heel langzaam maar er is vooruitgang!
Maar nu weer verder met gezellige nieuwtjes.
Vorige keer liet ik die schattige Mats zien met zijn werkstukje maar kijk eens wat Anna heeft gemaakt! Anna is helemaal weg van giraffen en dit borduurpakketje kwam ik afgelopen keer tegen op de beurs in Zwolle. Ja, dat moet dan natuurlijk mee naar huis hè voor haar.
 
Hier, samen met mij, aan begonnen en zelf thuis 
af gemaakt.
We moeten nog beslissen wat het wordt, een kussentje of een schilderijtje of misschien wel een quiltje.
Gister lag ook deel 9 van de muisjes quilt in de bus.
LEUK!
Goof had het vrijdag al aangekondigd dus je begrijpt; ik lag gister onder de brievenbus te wachten!
En wat heeft ze er een geweldig geheel van gemaakt!
Echt, dit is toch om te juichen zo leuk!
Jammer genoeg wordt hij op deze manier wel veel te groot voor het bed van Roosje maar haha, we hebben een geweldige oplossing want Saartje vindt de muisjes ook zo leuk!
Dus we maken er gewoon twee iets kleinere van en omdat Saartje de Margootjes van Goof ook zo leuk vindt combineer ik die misschien wel met de muisjes.
Die teckeltjes moeten er namelijk ook nog komen voor Emma want die is weer gek op hondjes.
En, wat denk je? Toen Marrit de teckeltjes zag liet zij weten dat zij die ook wel wilde. 😳 En eerlijk is eerlijk, zij en Koen zijn er nog steeds eentje tegoed!
Nou, het moge duidelijk zijn, voorlopig zit ik nog niet om projecten verlegen 😉
Dus... nu stoppen met dit getik en als de wiedeweerga weer verder met naald en draad.
Fijne dag allemaal, groetjes en ..
Tel je zegeningen!

zondag 8 september 2019

Jong geleerd .........

Oma mag ik ook quilten?
Ja hoor lieverd, natuuuuurlijk!
Zo gezegd, zo gedaan.
Dus greep hij het blok waar ik mee bezig was. Mmmmm leek mij toch niet zo’n goed idee. Flauw hè 
Ander stofje erbij gezocht en toen...
Eerst samen, hij met zijn kleine knuistjes en ik met mijn gevoelloze hand maar samen hebben we het geflikt hoor.
En kijk eens, helemaal zelf!
Uiterst geconcentreerd zet hij z’n steekjes.
 Wat een kanjer hè, die Mats van ons! 🥰
groetjes en
Tel je zegeningen!

donderdag 5 september 2019

Foutje, bedankt!

En toen was ook het muisje in het kopje helemaal af.
Met een mooi tafeltje en een gordijntje boven haar koppetje.
 
En ik dacht: “meteen maar even aan elkaar zetten” 
Ik wist namelijk al waar hij moest komen.
Kijk, bij de theepot natuurlijk.
Alleen niet op deze manier!    
Ik zat zo heerlijk lekker buiten in het avondzonnetje 
Met kennelijk meer aandacht voor de ballonnen die weer gezellig voorbij kwamen en heb gewoon niet goed opgelet.
SUF!  
 
Maar goed, ze waren met de hand aan elkaar gezet en dat naait toch een stuk makkelijker achteruit dan wanneer het op de machine gedaan was.
Dus hup, meteen weer uitgehaald en de volgende morgen een nieuwe poging ingezet en voilà!  
Gelukt!
Leuk geworden hè.
Ik denk dat ik hem “quilt as you go” aan elkaar ga zetten maar dan niet per blok maar  per rij.
Dat quilt toch net wat gemakkelijker door vind ik. De randen met de  blokjes gaan overigens wel op de machine hoor; het moet wel leuk blijven 😉
Maar het volgende probleem diende zich al weer aan; ik had nog geen achterkantstof. Overal gezocht op internet maar kon het goede stofje niet vinden. En wat denk je, wederom was het
 Rita van Het quiltlokaal die mij uit de brand hielp.
Zij had thuis nog een laatste beetje op de rol liggen van een muizenstofje en dat wilde zij wel voor me mee nemen naar de winkel. Dus vandaag opnieuw met Wim samen (ik mag voorlopig nog niet rijden, dat moet eerst weer goedgekeurd worden door het CBR en dat kan nog wel een paar maanden gaan duren 😡) naar Sneek.
En kijk eens: 
Perfect hè
Het is niet helemaal genoeg maar dat lossen we wel op met leuke restjes. 
Ik ben er helemaal blij mee!
En inmiddels is het volgende muisje ook al in de maak.
Dat is de favoriet van Roosje; ik denk vanwege al de hartjes 🥰
Het muisje is inmiddels klaar 
en de hartjes zijn geknipt en gevouwen dus ga ik morgen lekker beginnen met ze rond dit muisje uit te strooien. Ik heb er zin in en hoop ze snel te kunnen laten zien.
Dus, tot dan!
Groetjes en niet vergeten hè;
Tel je zegeningen!

dinsdag 20 augustus 2019

Hele lieve verrassing!

Eerst iedereen weer hartstikke bedankt voor alle lieve en bemoedigende reacties op het vorige berichtje. Wat geweldig is dat toch!
En dan...
Kijk nou toch eens wat ik vanmorgen bij de post vond!
 
Hoe ontzettend lief is dat?!
Rita van het Quiltlokaal in Sneek had mijn vorige blogje gelezen en besloot, als stimulans, mij een nieuwe plakstift te sturen. Daar krijg ik nou tranen van in mijn ogen; heel heel hartelijk dank lieve Rita!
En van Koen kreeg ik deze tekening met boodschap.
Getekend en geschreven door Saartje. 
Ze heeft hun gastouder gevraagd voor haar op te schrijven “Wordt maar gauw beter lieve oma” en heeft het toen op haar manier na geschreven. 
Met een bloemengrasveldje er bij getekend.
Lief hè 
Daarna in een envelop aan mij geadresseerd met de opdracht aan papa om hem in de brievenbus te doen want dan brengt de postbode hem en is het een verrassing.
En nu komen net de drie heerlijkheidjes uit Bolsward binnen dus ik ga snel stoppen.
Dag lieve allemaal, 
En denk er om
Tel je zegeningen!

maandag 19 augustus 2019

GOED NIEUWS!

Wat zeg ik? 
Fantastisch nieuws!
Ik vertelde al dat mijn linkerhand en arm nogal dwars liggen en daardoor lag de muisjesquilt nog steeds een beetje treurig in een hoekje te wachten.
Wat wel heel goed ging was de vierkantjes aan elkaar zetten. Sterker nog, als ik daarmee bezig ben dan trekt de pijn uit mijn bovenarm weg. Gewoon lijntjes trekken en snijden, dat ging prima en ook het steekjes maken, lekker simpel op de lijntjes was geen enkel probleem. Hoef je niet bij na te denken dus geen inspanning voor het brein en daar draait het allemaal om. Kijk die linkerarm en hand, daar mankeert niets aan. Het zijn de hersenen die verkeerde signalen doorgeven.
Afijn, ik zat dus al dagelijks heerlijk mijn vierkantjes aan elkaar de naaien.
 Met deze fantastische stapel als resultaat maar ... er moesten natuurlijk wel ook muisje voor gemaakt worden.
Echter... ik durfde er gewoon niet aan te beginnen omdat ik dacht dat dat nooit zou lukken.
Maar toen was daar die lieve ergotherapeute die, toen ik haar dat vertelde, voorstelde om het hele spul gewoon een keertje mee te nemen naar de therapie.
Dus, zo gezegd zo gedaan.
Moest ik thuis natuurlijk wel alvast even wat voorbereiden.
Een muisje uitzoeken en de stofjes die ik wilde gebruiken en toen ik daar mee bezig was kon ik niet meer stoppen 😀
Ik begon te knippen en te spelden, niet allemaal even netjes, handig en snel maar dat gaf helemaal niet, ik zat te genieten als een klein kind dat voor het eerst met zijn/haar nieuwe Sinterklaascadeautjes mag spelen.
Dus ik had zelfs al een klein stukje vastgenaaid toen ik naar de therapie ging.
Daar gaf die schat mij nog een hele goeie tip: Laat je aangedane arm op tafel liggen als je de stof vast moet houden en de kleine stukjes op hun plaats moet houden. Ik had ze wel gespeld maar mijn plakstift ligt ergens in de vijftig dozen met quiltspullen op zolder. 
Gauw een nieuwe kopen want dat is toch een stuk makkelijker dan al die speldjes.
Dat was vrijdag en kijk nu eens,
Oké, niet zo netjes, hij trekt aan alle kanten en het hoofdje, de oren en de kersen zijn met een festonsteekje gedaan i.p.v. met een netjes naar binnen gevouwen zoompje maar jongens, wat ben ik er blij mee! 
Vandaag maak ik hem af en zet ik de rand er omheen en hij komt ook gewoon in de quilt want het is voor mij een hele belangrijke!
Liefs en groetjes.
P.s. Tel je zegeningen. 

woensdag 14 augustus 2019

Helemaal vergeten...

Oh oooh wat ik dan vergeten ben?
Nou, natuurlijk om jullie te bedanken voor alle lieve reacties.
Dus hierbij, heel heel hartelijk dank voor alle lieve berichtjes, reacties en bemoedigende woorden.
De reacties onder het betreffende berichtje heb ik nu ook even persoonlijk beantwoord, 
dat is toch wel het minste hè.
En nu zijn jullie nog een fotootje tegoed van het derde muisje dat al klaar was voordat het infarct het nodig vond om mij met een bezoek te vereren.🙃
Komtie:
 
Wat ook weer een schatje hè.
En gister kreeg ik van onze Supergoof een mailtje dat er al weer een nieuwe onderweg is. 
Als het goed is valt hij vandaag op de mat,
dus je begrijpt dat ik onder de brievenbus lig vandaag.
Groetjes,
P.s. Tel je zegeningen!

maandag 12 augustus 2019

Beetje dom.

Ja, ik ben een beetje dom geweest.
Het is al weer een poosje geleden, ver voor het infarct maar ik wil jullie toch nog even, waarschijnlijk wel ten overvloede, waarschuwen voor mijn domme actie.
Wat gebeurde?
Ik snij tegenwoordig mijn lapjes met een kartel rolmes.
Waarom?  
Nou kijk maar eens naar het verschil,
Losse draadjes bij het lapje dat “gewoon” is gesneden of geknipt en niets bij het gekartelde randje.
Tot zover het grote voordeel van het kartelmes.
Maar nu ... 
een soort gelijk verschil is er als je zo dom bent om in je vinger te snijden.
En dat gebeurde dus. Ik weet niet eens of het mes van richting veranderde of dat mijn vinger weg schoot maar het gevolg is het zelfde 😩
Au, gauw naar beneden naar Wim > “ Heb je even een pleister, ik heb in mijn vinger gesneden.”
En in plaats van meteen naar de verbanddoos voor een pleister te rennen, nee, mijnheer wilde het eerst even zien. Ik hield de gewonde vinger namelijk stevig vast in  mijn andere hand.
OEI!!!  
Er lag gewoon een stukje vlees in mijn andere hand
  
wat een akelige wond was dat en bloeden ... niet normaal.
Afijn, na twee weken toch maar eens naar de huisarts gegaan want het wilde ook maar niet dicht gaan.
Die was een beetje boos, veel te lang gewacht maar ze gaf mij wel een wonderzalfje mee en toen begon het eindelijk van binnenuit dicht te groeien.

 En nu?
Nu ziet het er weer keurig uit al is de vinger wel een heel klein stukje smaller aan de bovenkant.😉
  Hij loopt mooi taps toe 😂
p.s. Tel je zegeningen 

vrijdag 9 augustus 2019

Meteen maar verder want met de vorige had ik nogal problemen.


Kijken of het nu beter gaat. Ik kon niet naar beneden in mijn vorige en ook de tekst kon ik niet meer veranderen na de laatste foto. GGGRRR
Afijn, ik probeer het hier gewoon opnieuw.
In Stockholm dus.
En toen belde Wim.....
Via de makelaar had hij een geweldig huurhuis gevonden voor dat jaar. Jippie!
Op vrijdag vlogen Maaike en ik weer naar huis en Wim had voor maandag een afspraak gemaakt zodat ik het huis ook kon bekijken.
Zo gezegd, zo gedaan.
Helemaal fantastisch en op vrijdag hebben we het huurcontract getekend.
Zondag naar Koen en Marrit voor een waterballonnen gevecht met de heerlijkheidjes.
En toen gebeurde het ....
Ik loop naar buiten, denk nog wat prikt mijn hand raar en zak vlak voor Koen z’n voeten in elkaar, hij kon me net op tijd opvangen.
Huisartsenpost gebeld, die meteen een ambulance stuurden en een half uur later lag ik in het ziekenhuis verbonden aan een monitor door middel van allerlei draadjes.
Conclusie: waarschijnlijk een TIA
Gelukkig knapte ik al snel op en ‘s avonds kwamen Koen en Marrit al op bezoek met de heerlijkheidjes want die waren zich helemaal de rambam geschrokken (Juul ging boven aan de trap zitten en Saartje hield mij vast tot in de ambulance.
Dus we vonden het belangrijk dat ze konden zien dat het weer goed ging.
Ze kropen meteen alledrie bij me op bed.
Ik kon ook weer gewoon praten, dus het was wel gezellig ook.
Inmiddels was er een CT scan gemaakt waar eigenlijk niets op te zien was en de volgende avond (maandag) mocht ik weer naar huis met de boodschap dat ik het maar moest zien als een serieuze waarschuwing.
Oké, prima. 
Even rustig aan maar, geen probleem. Dat was op maandag.
Maar toen...
Dinsdag rustig aan en woensdag kwam Maaike even op de koffie. Gezellig nog even nagenieten van onze trip. Ja helaas, opeens voelde ik mij niet goed worden en ja hoor daar ging ik weer.
Dit keer duurde alles veel langer, raar brabbelen, niet op mijn benen kunnen  staan en geen stuur meer over mijn linkerarm, hij zwaaide alle kanten op.
Dus, hup weer de ambulance in en naar het ziekenhuis. Daar was meteen duidelijk dat het dit keer serieus ernstig was.
Een herseninfarct.
MRI gemaakt en jawel, een serieus infarct rechts en meerdere kleine beschadigingen links, waarschijnlijk in de afgelopen jaren al opgelopen.
Nou, om een lang verhaal kort te maken, een paar weken in het ziekenhuis en daarna naar het revalidatiecentrum in Beetsterzwaag.   
Aldaar het voorlopig koopcontract voor het koophuis en het huurcontract voor het huurhuis getekend.
Het was een heftige tijd. 
Alle lof voor zowel het personeel in het ziekenhuis als voor het personeel in het revalidatiecentrum maar ik wilde alleen maar zo snel mogelijk naar huis. 
Inmiddels had Wim samen met de kinderen , de schatten, ons verhuisd naar het huurhuis 





en mocht ik op zondagmiddag een paar uurtjes naar huis om samen met de kinderen en de heerlijkheidjes afscheid te nemen van ons mooie huis in Cornwerd.
We dronken wat en aten een taartje in de tuin en de heerlijkheidjes stoeiden en speelden voor de laatste keer in de heerlijke tuin.
De heerlijkheidjes kropen nog een keer met z’n allen onder de parapluboom 
 Nog een keertje lekker stoeien.
 
En toen was het toch echt tijd voor het afscheid. Vooral Anna had het er moeilijk mee .
Ik ging nog even kijken bij de grafjes van Baf en Teun.(gelukkig heeft de nieuwe eigenaar mij beloofd dat zij die in ere zal houden, lief hè) 
En dat was dat.
Iedereen terug naar hun eigen huis en ik terug naar het revalidatiecentrum.
Maar gelukkig heb ik de artsen daar ervan kunnen overtuigen dat ik daar echt niet beter ging worden en mocht ik enkele weken later na enig aandringen naar huis men geniet ik nu ook van het fijne huurhuis met prachtig uitzicht.

 Waar ook al weer heerlijk genoten wordt door de heerlijkheidjes gelukkig.


En wijzelf? 
Ik geniet ook! We zitten hier tussen de bossen en meren en ik kan en mag weer fietsen. Dat is zelfs heel goed voor me want mijn linkerarm is nog zeer pijnlijk en tijdens het fietsen verdwijnt de pijn in ieder geval uit mijn bovenarm. 
Ik moet nog veel rusten en drie keer in de week naar de revalidatie maar fietsen mag ik nu als ontspanning zien. Heerlijk.
Jammer genoeg wil mijn linkerhand nog niet echt maar ... ik ben rechts! Hoera!
Ik kan inmiddels weer heel voorzichtig wat lapjes aan elkaar zetten (gaat natuurlijk veel te langzaam naar mijn zin 😏, maar het gaat!
Vandaag of morgen ook eens proberen te appliqueren 🙂
Dat lukte vorige week nog niet maar de aanhouder wint, nietwaar?
Ook dit schrijven is heel vermoeiend en geeft al snel pijn in mijn arm, vandaar dat ik iedere keer een klein stukje doe en jullie dus niet iedere dag een blogje zien maar hopelijk verbetert dat ook.
Ik moet rekenen op een jaar voor mijn herstel maar dat geeft niet (nou jaaaa😏😏😏) 
Ik ben al lang blij met hoe ik er uit gekomen ben want het had nog veel erger gekund, dat heb ik wel in het revalidatiecentrum gezien.
Zo, nou jullie zijn nu op de hoogte van hoe en wat en waarom.
Ik ga weer even rusten en misschien zelfs vanmiddag al even proberen te appliqueren.
Ik laat het weten!
Oh ja, jullie zijn nog een muisje van mij tegoed van voor de toestand. 
Komtie;
Wat weer een schatje hè 
P.s. Tel je zegeningen

En weer verder...

Nou, die bungalow die werd het dus niet maar inmiddels was het wel bijna eind mei en stond de overdracht van ons huis er wel aan te komen op 1 juli.
 Maar toen kwam daar opeens die makelaar om ons huis te taxeren voor de bank van onze koper.
Ze was nogal weg van ons huis en wilde dus ook weten waarom wij weggingen.
Uitgelegd waarom, waarna zij vroeg of wij al iets hadden in Joure.
Nee dus.
Waarop zij vroeg waar wij naar op zoek waren.
En dat ook weer uitgelegd; vrijstaand, ruim, grote tuin en vooral geen achterburen!
Ze keek mij nog eens aan en vertelde toen dat zij zoiets binnenkort in de verkoop zou krijgen.
Prijs kwam redelijk overeen met ons budget en zij zou de eigenaar benaderen om te vragen of wij alvast eens mochten komen kijken.
En dat mocht!
Dus wij erheen en dat was me toch een mooi huis op een fantastisch plekje!
Alleen .....
Het komt pas volgend voorjaar/zomer vrij; de eigenaar is weduwnaar geworden en wil nu dichter bij zijn kinderen gaan wonen. Hij gaat daar in een appartement maar dat wordt nog gebouwd.
Ondertussen had ik nog een reisje naar Stockholm in de agenda staan samen met Maaike. Zij was in maart 40 jaar (😱) geworden en wilde al heel lang een keertje naar Stockholm. Dus werd dat ons cadeautje voor haar.
Lekker met z'n tweetjes 5 dagen naar Stockholm en wat was het leuk!
In  het vliegtuig was het bepaald niet druk en de stewardess kwam even gezellig bij ons zitten en zo kwam het dat zij te weten kwam dat wij samen dit reisje maakten ter ere van Maaikes verjaardag en wat denk je?
Komt ze even later met een tasje waarin een kaart, een zakje nootjes, een pakje koekjes, een flesje cola en een flesje rode wijn. Met op de kaart de hartelijke felicitaties en veel plezier in Stockholm namens de KLM en in het bijzonder de crew van onze vlucht, allemaal persoonlijk ondertekend.
 Hoe leuk is dat?!
We hadden vijf geweldige dagen in die prachtige stad met z’n  tweetjes.
We bezochten een heel mooi openluchtmuseum en tevens dierentuin,

 Zien jullie het kleintje op haar rug?



 5 prachtige dagen maar het mooiste was toch wel dat ik er samen met Maaike was.Het waren