Vrijdag kwamen mijn drie dierbare dissidentjes bij mij quilten en zoals gewoonlijk hebben de mondjes weer eens meer geproduceerd dan de vingertjes. Teun nam zijn kans waar en ging er eerst vandoor met de broodjes die in een van de tassen op een onbewaakt ogenblik op de grond waren beland. Gelukkig had ik brood en soep in huis en stuiterde dit dissidentje niet, vanwege deze brutale actie van Teun, halverwege de dag tegen de grond van de honger. Vervolgens installeerde mijnheer zich, alsof er niets gebeurd was, prinsheerlijk op de bank.
De dondersteen.
Maar vanwaar nou die chaos? Nou kijk, er is iets wat ik niet kan en dat is "de tijd, die ergens voor nodig is goed inschatten." En dat heeft dan die chaos tot gevolg. Want altijd denk ik iets nog wel even te kunnen doen voordat... (vul maar in). Dus toen ik vrijdagochtend begon met de voorbereidingen voor het bezoek had ik de planning weer keurig in mijn hoofd, alleen kwam mijn keurig bedachte tijdspad weer op geen enkele manier overeen met de realiteit. Allereerst deze rotzooi opruimen (Was 's nachts van de muur gedonderd. Wat ik overigens gelukkig niet gehoord heb want waarschijnlijk had ik de rest van de nacht bibberend in mijn bedje gelegen met het idee, dat er beneden allerlei enge lui door mijn huis banjerden die er beslist niet horen en die misschien Teun wel iets ergs aan gingen doen en vervolgens het misschien ook nog wel in hun hoofd zouden halen om naar boven te komen) en kijk daar ging het al fout > 5 minuten ingeschat maar werkelijke tijd ruim een kwartier. Hierna met Teun lopen en samen op de fiets boodschappen doen > half uurtje ingeschat, werkelijkheid ruim een uur. Toen douchen en aankleden > half uurtje ingeschat, werkelijkheid ruim drie kwartier. Daarna even de swiffer over de vloer halen > 5 minuten ingeschat en klopte wel. Vervolgens koffie zetten, zelf tussendoor wat eten en mini tartes tatins
voorbereiden en in de oven zetten > 20 minuten ingeschat, werkelijkheid 40 minuten en jawel hoor.... net toen ik de ovendeur open deed om de tartes er in te schuiven ... klop, klop en daar waren de dames al. Gauw de tafel ontruimd en gevraag of ze een muziekje p de achtergrond gezellig zouden vinden. Uiteindelijk hebben de tartes nog ruim een kwartier op het aanrecht gestaan voordat ik er weer aan dacht ze in de over te zetten, staat de creme fraiche met gembersiroop die ik erbij wilde serveren, tot de dag van vandaag nog steeds in de koelkast en de muziek is er ook niet meer van gekomen. Afijn, koffie inschenken, drie keer heen en weer lopen, suiker, o ja, en lepeltjes gauw alvast een Friese suikerkoek uit de kast gepakt, want koffie met niks is natuurlijk echt niks en vooral errug ongezellig en o ja, thee zetten van het water dat 10 minuten geleden al kookte (dus opnieuw de waterkoker aanzetten). Een half uur later, o jeetje, de tartes staan nog in de oven (gelukkig niet aangebrand) dus tartes gepakt, gebakschoteltjes en o ja, natuurlijk, de thee. Intussen stonden de verse bloemen ook nog steeds droog in de bijkeuken. Dus tussendoor die ook gauw in een vaas gezet. En ondertussen natuurlijk klepperdeklepperdeklepklep. Gelukkig konden de dames er hartelijk en hebben we gewoon een heerlijke gezellige Bee gehad. Alleen... nee, geen foto's want natuurlijk lag het fototoestel klaar maar ben ik vergeten foto's te maken. Maar dat zal niemand verbazen.
Voor de gezelligheid op deze blog, laat ik jullie nog maar even zien, waar ik zelf mee bezig was > hartjes quilten in de rand van het quiltje voor in de kinderwagen. O, ja dat moet ik nog downloaden van de camera...
Fijne zondag.
