Hij kan naar Dorien!

Zo, hij is klaar.

Dat wil zeggen, de voorkant. Het etiket moet er nog op maar dat komt binnenkort. Nu eerst maar snel naar Dorien.

De foto is jammer genoeg een beetje wazig en ik kan hem niet meer opnieuw maken want gister is de quilt vertrokken. Dorien mag hem zelf nog even wassen; geen tijd meer voor anders was er zo maar weer een tijdje overheen gegaan voordat zij hem had gekregen.

Voor de liefhebbers (en omdat de foto een beetje te wazig is om ze allemaal goed te kunnen zien) komen hier nog even een paarblokken op een rijtje.

Zo, dat is hem dan. De bemoedigingsquilt voor mijn zusje.

We hebben er met liefde met z'n vieren aan gewerkt; Dorien zelf, Yvonne, Bernadet en ik.

En nu maar hopen dat hij haar een beetje helpt in de komende maanden.

Buiten

Hoi oma, wat zullen we gaan doen?

Weet je wat? Ga maar even met opa de vogeltjes eten geven.

Zo gezegd, zo gedaan.

Vogeltjes eten gekregen, gaan we weer naar binnen.

Neeheeee !

We moeten nog......

Maar het is een beetje koud lieverd.

Ja maar......, nou ik ga gewoon.

Ach ja natuurlijk; koppeltje duiken op het duikelrek. Hoe kon hij dat nou vergeten.

Opa ook een keertje, op de hoge.

Dan wil ik ook een keertje op de hoge.

Uiteraard.

Zo, klaar. En kunnen we dan nu weer naar binnen?

Goed opa.

Hoi oma, daar zijn we weer!

Ze schieten al lekker op.

En dan heb ik het over het gehaakte dekentje en over de quilt.

Natuurlijk heerlijk tijdens het schaatsen (en wat doen ze het goed hè?!) 

Zelf kijk ik ook heel graag naar het kunstschaatsen maar helaas heeft dat bij de NOS bepaald geen prioriteit. En ging ik er vanmiddag eens even helemaal voor zitten om te genieten vsn de grootmeester Pluchenko, bleek hij geblesseerd en moest hij zich afmelden voor de individuele korte kuur. Ooooh, wat jammerrrrrr! Natuurlijk het meest voor hem zelf maar ook voor mij hoor, reken maar. Einde Olympische spelen voor Pluchenko en dat terwijl hij zo een belangrijke rol had gespeeld tijdens de landenteamwedstrijd.

Afijn, gelukkig blijft er meer dan genoeg over om van te genieten terwijl mijn dekentje groeit en groeit.

Meestal zit ik 's avonds lekker te haken terwijl ik overdag ijverig aan het doorpitten ben.

Ik wil hem heel graag zondag aan Dorien meegeven. Mijn vingers zijn inmiddels redelijk gehavend maar gelukkig komen Yvonne en Bernadet zaterdag hier naar toe en zullen zij ook helpen met het quilten.

En dan zondag gezellig met zijn viertjes naar Zwolle!

Groetjes en tel je zegeningen.

Zoals deze van mij bijvoorbeeld; hier wordt geknuffeld want ze vinden elkaar zooooo lief!

(let op de knuistjes van Emma!)

 Hier word ik nou toch zo blij van.

Jong geleerd, oud gedaan!

Gister mochten wij weer een dagje genieten van de aanwezigheid van ons heerlijkheidje Juultje.

Iedereen daar was ziek en Juultje leek aan de betere hand.

Gelukkig ging het goed, ze was nog een beetje snel moe maar gelukkig was er dan een bedje op de bank en een lieve opa om even lekker bij weg te kruipen.

En als je je dan weer wat beter voelt dan snuffel je wat rond in oma's spulletjes 

En dan kom je al snel tot de conclusie dat zij wel wat hulp kan gebruiken,

Tel je zegeningen!

Hij vordert

Zo, de sashings zitten met een mooi festonsteekje vast met dank aan mijn machientje.

Nu op de hand verder, maar eerst netjes lijntjes trekken om te voorkomen dat die er straks als hoekige golfjes uit zien.

De eerste steekjes zijn gezet.

Handig deze rechthoekige "ring" vooral voor de randen. Bovendien kan je door aan de witte zijkanten te draaien je werk strakker of losser in de "ring" draaien.

Het wordt mooi.

Dubbelen

Vanmiddag de quilt voor Dorien gedubbeld. Ik dacht het met de latten te doen maar op de een of andere manier ging dat helemaal mis; het ging scheef en het bubbelde .

Dus dan gooien we het over een andere boeg > met de veiligheidsspeldjes.

Dat ging goed. Gelukkig hebben we een grote tafel want dat gedonder op de grond, daar had ik geen zin in.

Eerst de  tussenvulling op de tafel gelegd, toen de achterkantstof er op en goed glad gestreken.  

Even met een hete bout er over een dan plakt het een beetje aan elkaar vast.

Toen samen met manlief de boel omgedraaid en nog eens goed gladgestreken. Waarna de top er opgelegd kon worden en weer even een hete bout erover. Dat werkt prima.

Hierna konden we samen, ( jawel samen, Wim was zo lief om me ook hierbij de helpende hand toe te steken) de speldjes er in steken.

Op deze foto lijkt het een beetje te bubbelen maar hij zit er echt keurig strak op.

Maar .... Jammer dan, te weinig veiligheidsspeldjes.

Groot raadsel want ik heb ooit een quilt van 2.25m x 2.25m helemaal met veiligheidsspeldjes gedubbeld. Zoeken, zoeken, zoeken maar nergens meer speldjes te vinden.

Dus .... dan de rest maar rijgen.

Ging als een tierelier, makkelijker dan met die vermaledijde veiligheidsspeldjes, dus de volgende keer waarschijnlijk de hele quilt op deze manier dubbelen.

Zo, dat gaf een lekker gevoel en toen mochten we van onszelf nog even lekker met Teun langs de Waddenzee rauzen. 

Wij blij, hij blij!

Nog even volhouden.

De top voor Dorien zit in elkaar. Vandaag de achterkant in elkaar zetten

En ja, je ziet het goed. Hij staat hier nog steeds.

Goed, de takken beginnen wat af te hangen en zo nu en dan glijdt er spontaan een bal van de takken af maar hij valt nog helemaal niet uit en ik heb een hele goede reden om hem nog even te laten staan want ....  

komende zondag komt Wim weer thuis!

Heerlijk weekendje

Vrijdagochtend was het weer zo ver.

Om 6 uur opstaan, douchen, föhnen, tandenpoetsen, koffer in pakken ( wat ik natuurlijk de avond er voor had moeten doen, maar ja ...), Teun even lekker de tuin in, twee dozen met stofjes naar beneden, naaimachine naar beneden, eten voor Teun samen met zijn etensbak, zijn riem, de poepzakjes en een paar botjes in een grote plastic tas, zijn kussen alvast in de achterbak van de auto, een grote tas met lekkers om uit te delen, het dekentje om te haken in mijn mand,  tas met toiletspullen, IPad en mijn handtas; het staat allemaal in de hal. En het moet in de auto. Op de achterbank verdeeld over de kinderstoeltjes, tussen de achterbank en de voorstoelen en op de passagiersstoel, alles staat vol. Teun heeft de hele achterbak met zijn kussen tot zijn beschikking.

En terwijl ik er naar kijk bedenk ik dat ik waarschijnlijk beter met de caravan kan gaan. 

Echt Ger, is dit voor een uitje van twee nachtjes????? !!!!!

Tja ....

Ik ging naar Yvonne om samen met haar, Dorien en Bernadette verder te werken aan de quilt voor Dorien. Bernadette en Dorien kwamen een dagje maar ik mocht lekker twee nachtjes blijven.

Aan het eind van de middag zaten de blokken met de sashings aan elkaar.

Ho, de foto ligt op zijn kant, Sorryyyyyy

De volgende ligt goed, beloofd. Maar daar moeten jullie nog wel even op wachten.

Ik laat hem weer zien als de randen er aan zitten waarvoor ik met Yvonne zaterdagmiddag naar Den Haag ben gereden, naar het Quilterspalet. Leuke winkel en wat werden we weer vriendelijk en uitstekend geholpen. Goed en eerlijk advies waar je wat aan hebt. Ik wilde bijvoorbeeld eens kijken naar stof in de kleur van het gebleekte katoen met een blauw bloemetje of zo. Mooie stof zei onze adviseuse maar ik zou het niet doen want het wordt niet mooi. En wat had ze gelijk! Het middenstuk viel helemaal weg. Uiteindelijk hebben we gekozen voor heel donkerblauw zoals de sashings om de blokken, dan een blauwe stof met witte stippen voor een bredere rand en de bies wordt weer donkerblauw. Zij rekende uit hoe het op zijn voordeligst kon en pas toen ik zelf aangaf geen naadjes in de rand te willen rekende zij uit hoeveel ik dan nodig zou hebben. Behoorlijk veel meer maar dat was dus mijn eigen keuze.

's Avonds gezellig op de bank beetje tv gekeken en heerlijk gehaakt

 Mijn dekentje schiet al lekker op en wat is het LEUK om te doen. Op face book hebben we afgesproken om op de groepssite geen foto's meer te laten zien van dekentjes die al verder zijn dan de vrij gegeven rijtjes maar ik vind dat ik dat op mijn eigen blog best mag doen. Temeer daar het patroon en de foto's van het originele dekentje al sinds 2011 op het net staan.

En terwijl ik lekker zat te haken bedacht Teun dat hij, nu het niet om onze eigen bank ging, best wel een poging kon wagen om een lekker plekje  te bemachtigen op deze vreemde bank.

En terwijl hij heel omslachtig eerst een paar keer zijn kop er op legde, ondertussen mijn reactie haarscherp in de gaten houdend, kwam er eerst 1 pootje voorzichtig omhoog, daarna nog eentje en toen Yvonne hem daarna vriendelijk uitnodigde.... Ja, toen was het snel bekeken natuurlijk. 

Hup, daar ging hij. Hij keek nog een paar keer vanuit zijn ooghoeken in mijn richting om daarna na wat gedraai en geduw met een diepe zucht zijn kop bij Yvonne op schoot ten ruste te leggen.

Al met al had hij er zo'n twintig minuten over gedaan denk ik.

De volgende avond deed hij er nog geen vijf tellen over. Zogauw Frank en Yvonne hun plaats hadden ingenomen op de bank sprong hij er achteraan, draaide zijn kontje ertussen en ging met een tevreden zucht weer liggen. Helemaal gelukkig.

Inmiddels zijn we weer thuis. Vanmiddag nog even bij Dorien langs om de randenstof te laten zien en gelukkig vond zij het ook helemaal mooi. Nu nog even lekker haken en morgen verder aan de quilt.

Komende week begint zij aan de chemokuren dus ik wil heel graag komende week de randen er aan hebben en de top met de hobs en achterkant gedubbeld hebben. Hopelijk kan ik dan ook al een flink stuk quilten. 

Ik hou jullie op de hoogte.

En ook dit jaar tel ik iedere dag weer mijn zegeningen.

Wat me doet denken aan een ontmoeting vanmiddag. Ik sprak met een 57 jarige Nederlandse vrouw die al bijna veerig jaar in Amerika woont. Zij verloor daar twee echtgenoten en twee kinderen. De laatste echtgenoot pas twee jaar geleden en is achter gebleven met 5 kinderen. Zij heeft dus al heel wat voor de kiezen gehad maar weet je wat haar motto is?

"Life can give me one hundred reasons to cry, but I show life one thousand reasons to smile!"

Geweldig hè.

Cadeautje voor mezelf

Zit ik een beetje te neuzen op Face Book kom ik een berichtje tegen over een boek.

Gebeurt natuurlijk wel vaker maar dit keer was er iets met dat berichtje en dat boek.

Vraag me niet wat het was, geen flauw idee maar het was er gewoon.

Hmmmm,  eens even verder gezocht op het net en het begon steeds harder aan me te trekken. 

Dat boek dan hè.

Afijn, jullie begrijpen het wel hè 

Gekocht!

Cadeautje;

voor mezelf.

Liefde op het eerste gezicht noemen ze dat geloof ik.

En nu maar hopen dat deze liefde mij straks niet een vreselijk gevoelig blauwtje laat lopen.

Nou ja, dan stuur ik het lekker gewoon terug .... dat kan gelukkig met dit soort verliefdheden.

En over verliefdheden gesproken; het is dat het mijn eigen kind en kleinkind zijn ...

toch voelt dit echt ook als een soort van "verliefd"

Mijn stoere jongste die vol overgave zijn kleine Saartje  haar eerste (gekolfde) flesje geeft.

Ik smelt bij deze foto!

Rustige week, de aanloop naar een nieuw jaar.

Tussen Kerst en het nieuwe jaar is voor mij altijd een week van rust.

Een beetje het voorbije jaar overdenken. Wat heeft het ons gebracht en wat hebben we daarmee gedaan.

Belangrijkste gebeurtenis was voor ons natuurlijk de geboorte van Sarah. Een prachtig lief kindje waar we buitengewoon dankbaar voor zijn.

Verder zijn onze kinderen geen nare dingen overkomen, hebben ze het allemaal naar hun zin thuis en op hun werk. Onze kleinkinderen groeien als blije kindertjes op en komen graag en vaak bij ons.

 Wim heeft werk waar hij zich prettig bij voelt en ik kan ook datgene doen wat ik graag doe.

Kortom ik tel mijn zegeningen.

Natuurlijk was er dat schokkende bericht over mijn zusje wat er behoorlijk inhakte, maar zij is vol goede moed de behandelingen in gegaan en gaat er van uit dat zij volgend jaar om deze tijd de ellende achter de rug heeft. En dus nemen wij een voorbeeld aan haar dappere houding.

Kerstmis was weer reuze gezellig. 

Ondanks dat ik ziek was heb ik er van genoten; de kinderen zorgden voor heerlijk eten en gezelligheid alom.

Anna was ons engeltje tijdens het kerstspel  in de kerk

En nu dus aftellen naar het nieuwe jaar, wat zal het brengen?

Natuurlijk staat nu als belangrijkste gebeurtenis de geboorte van het broertje of zusje van Anna en Emma op de agenda.We kijken er met gepaste spanning en heel veel vreugde naar uit.

Er zullen weer vrolijke, blije, mooie dagen zijn maar ongetwijfeld ook mindere.

Maar wat er ook gebeurt, mijn enige wens is dat wij het als gezin met z'n allen samen weer zullen rooien.

En dat gevoel van saamhorigheid

dat is wat ik ook mee wil geven als mijn nieuwjaarswens voor jullie!