En lekker slapen dat ie doet...

Ja hoor, het is gelukt. Eergisteravond was hij helemaal klaar, op het etiket na. 

En kijk eens wat ze er lekker onder ligt

 Kort berichtje want het is schitterend weer, dus ik ga als de wiedeweerga achter het schoottopje vandaan en   

en de hangmat in (gezellig samen met Emma).

 Veel plezier (misschien ook wel in de zon) vandaag en tel ondertussen je zegeningen nog even!

De laatste steekjes!

Ja ja, kijk eens waar ik hier de laatste steekjes van aan het maken ben?! 

Nou ja, de laatste...

Het biesje zit er aan en nu alleen nog aan de achterkant vastzomen. 

En, hoe heerlijk, dat ga ik lekker buiten doen.

Morgen is hij klaar!!!

En als ik dan toch buiten zit, kan ik mooi mijn lekkertje in de gaten houden want die haalt boven op een steiger halsbrekende toeren uit met een motorzaag.

Hij geniet, ik kijk met angst en beven toe.

Winderig dagje in de zon.

Soms is het te mooi weer om binnen te blijven met de meisjes maar eigenlijk toch ook weer te koud om ze lekker in de tuin te laten spelen. 

Voor Anna betekent in de tuin spelen namelijk ook 

"Sokken, schoenen en jas uit en los gaan met zand en als het ff kan ook nog met een heleboel water uit de waterton"

En daar was het afgelopen week nou eigenlijk net niet mooi genoeg voor. Fietsen was ook geen optie, althans niet wat opa en oma betreft want > te veel wind.

En ja wat doe je dan als rechtgeaarde Hollandse opa en oma? 

Dan haal je de vlieger tevoorschijn!

Zo gezegd, zo gedaan. Anna vond het prachtig en Emma keek gebiologeerd toe. Vooral als opa de boom weer eens in moest om er vlieger en draad uit te peuteren.

Weet je wat? We verkassen naar het veldje aan de dijk achter de tuin. Goed idee, nu kon er ongestoord gevliegerd worden.

Er gaat zelfs een briefje mee naar boven en natuurlijk  moet er ook gepicknickt worden.

Zo, ik weet niet hoe het bij jullie is, maar vandaag zal hier zeker niet gevliegerd worden; het komt met bakken uit de lucht.
Ik blijf lekker binnen en ga weer heerlijk verder met het quiltje voor Emma.

Quiltje Emma

Ik ben nog steeds lekker aan het doorpitten in het quiltje voor 

Emma. 

Ik vind het zo leuk, dat ik er steeds weer lijntjes bij zet. 

Tja, zo kan het dus nog wel een poosje duren voordat hij af is...

p.s. dat schattige naai-etuitje van het vorige berichtje was niet van mij hoor (helaas!), maar van Anita.
Zo, dat moest nog even recht gezet worden.

Groningen

Vergeet ik jullie toch helemaal vertellen over dat prachtige quiltfestival in Groningen...
En prachtig was het. Wat een verrassing!
Vorige week zaterdag: Anita (jammer en sorry, maar geen blog) arriveert keurig op tijd om 0.900 uur bij mij.

Maar helaas, ik ben nog niet klaar. Dus geeft Wim haar eerst maar eens een kop koffie. Tenslotte had zij er al een rit van zo'n drie kwartier opzitten. Teun en Sjors begroeten elkaar uitbundig en Sjors kan ook even kennis maken met Wim, die vandaag zijn "baasje" zal zijn. Dat gaat allemaal prima en als Anita en ik om 10.00 uur vertrekken liggen de heren al gebroederlijk naast elkaar op hun kussens uit te rusten van de onstuimige begroeting en alle emoties die daarmee gepaard gaan.

Wij rijden al kleppend en beppend (we hadden elkaar weer een hoop te vertellen zoals het een stel quiltvriendinnen natuurlijk ook betaamt) rijden wij naar Groningen. En dat is nog een heel stuk verder dan we gedacht hadden, maar potjandorie wat is het daar mooi! We rijden door beeldschone groene dorpjes langs magnifieke boerderijen met al even magnifieke tuinen naar ons eerste festivaldorp. Drukte alom. We vinden een plekje voor de auto; wat we meteen weer moeten verlaten want een vriendelijke mijnheer wijst ons op de uitrit waar ik mijn voiture pontificaal voor heb geparkeerd. Oei, ja dat kan natuurlijk niet. Gelukkig hoeven we alleen maar een klein stukje naar voren. En het feest kan beginnen. Helaas mogen er geen foto's worden gemaakt. Heeeel erg jammer ( zei ze schijnheilig; heel goed wetend dat het fototoestel nog thuis in de la lag. Gggrrr)
Gelukkig heb ik al heel veel blogs gezien waar heel veel foto's op staan. Oók van de quilts die niet gefotografeerd mochten worden; toch altijd weer, wat mij betreft, een irritant kantje van sommige bezoeksters. Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal.
Geen foto's dus en moeten jullie maar gewoon van mij aannemen dat het een GEWELDIG festival was. Over twee jaar gaan we zeker weer heen en dan trekken we er een heel weekend voor uit want nu hebben we lang niet alles gezien en dat was heeeeel erg jammer want ik heb op de blogs nog heel wat gezien wat ik graag ook in het echt had willen zien. Wat een prachtige exposities waren er te zien. Ik durf te wedden dat als ze daar zo doorgaan, dit festival uit gaat groeien tot een heel "grote".
Afijn, om 18.00 uur wordt het toch echt tijd; de laatste kerkjes gaan "dicht" en na een telefoontje met Wim wordt het mij duidelijk dat hij met liefde voor ons zal koken, maar dat ik dan wel zelf even de boodschappen mee zal moeten nemen.
Geen probleem, we staan praktisch voor de deur van Appie. Dus snel nog even boodschappen ingeladen en we gaan weer op weg naar huis. Thuis blijken Teun, Sjors en Wim zich prima te hebben vermaakt. Het lijkt mij een goed idee dat Sjors maar bij ons blijft wonen. Maar.... geen haar op Anita's hoofd die daar aan denkt.  Ik begrijp het ;-)
Wim verdwijnt naar de keuken en wij drinken een wijntje; Anita blijft gezellig een nachtje slapen dus het kan.

De volgende dag staat wat ons betreft wederom geheel in het teken van het quilten. Anita spreidt haar huisjes uit en geloof het of niet maar zij loopt vóór op het schema. Hoe vind je die? Ik heb al op veel blogs gelezen over de huisje, maar volgens mij kwam ik nog niet eerder iemand tegen die vóór loopt op het schema.
En dan niet één of twee huisjes, nee twintig! En wat is hij mooi hè met al die lieve kleurtjes.

Als hij weer is ingepakt komen haar mandjes tevoorschijn en ijverig is zij daar de rest van de dag mee bezig terwijl ik aan Emma's quiltje quilt en Wim (de schat) voor de catering zorgt.
Als laatste nog een beeld van een heel hard werkende Anita.

Zo, dat was een heel lang berichtje; hulde aan een ieder die helemaal tot hier gekomen is!

Groetjes en..
tel je zegeningen.

Verkeerde kleur GGGrrrr

Was ik toch al een aardig eindje op weg, maar helaas pindakaas. 

Ik vond het rode kleurtje niet doen wat ik wilde dat het zou doen. 

Als je goed kijkt, zie je dat ik dus aan het uithalen ben.

Hoe dat nou kan? 

Nou kijk, twee jaar terug maakte ik ook al eens een borduurwerkje met engeltjes van Dimension en toen had ik nog heel wat borduurgaren over. 

Dus dacht ik dat mooi weer te kunnen gebruiken. Maar....

Wat deden de leperiken van Dimension? 

Net weer iets andere kleurtjes gebruiken voor dit patroon.

Ja, dacht ik, daar trap ik niet in natuurlijk. Ik zoek de kleurtjes zelf wel bij elkaar uit mijn voorraad.

Nou, met dit resultaat dus.

Ik ga me nog maar eens opnieuw bezig houden met de stalenkaart van DMC en de kleurtjes die nog heb.

Lente, zomer of herfst??

Ik ben begonnen aan dit borduurwerk van Dimensions. Het wordt ongeveer 70 bij 55 cm. 

Engeltjes, dus eigenlijk een borduurwerkje voor de herfst,  maar door de vogelhuisjes met de groene blaadjes en het vogeltje toch ook weer lente/zomer en dat is nou waar ik momneteel een beetje van in de war raak. 

De ene dag denk ik: "Ha, heerlijk het is zomer "

en heb ik de meisjes heerlijk in de tuin met een badje.

En de volgende dag staat het houtkacheltje weer te snorren.

Geen gezicht toch, kachel aan met zonnebloemen op tafel? 

Gelukkig schijnt er vandaag weer een lekker zonnetje en ik heb me laten vertellen dat het morgen een stralende dag wordt.

Dus dan in ieder geval weer lekker naar buiten!

Een welverdiend cadeautje

Anna heeft een cadeautje gekregen, een skippybal. Aanleiding voor dit cadeau was het heuglijke feit dat zij de "K" heeft leren zeggen. 

Niet dat wij bij elke nieuw aangeleerde letter met een cadeautje op de stoep staan hoor.

Maar dit was dat toch wel een speciaal geval. 

Anna verving de "k" namelijk consequent door een "t".

"Nou en?" hoor ik jullie nu denken.

Nou, wat dachten jullie van 

"oma, wil jij de trut voor mij pakken?"

 en op de meest onverwachte momenten schalde haar stemmetje door de kamer

"TIETEBOE!!!"

of

(ook een veelgehoorde)

"TIETIET!!!" 

terwijl ze vrolijk een slabbetje of spuugdoekje over het gezichtje van Emma trok.

Ach, we moesten er wel om lachen hoor.

Maar nu ze naar groep 1 gaat is het toch wel errug prettig dat ze ook deze laatste letter goed uitspreekt.

O nee, de "L" is soms ook nog een probleempje, maar dat is niet zo erg;

ik vind het nog wel erg lief klinken:

"een mooi bie-joempje voor jou!"

Tel je zegeningen.

Daar ben ik weer

Het heeft weer veel te lang geduurd he, ik weet het. Gelukkig dit keer een hele goede reden. Ik ben namelijk even lekker de hort op geweest. Allereerst een heerlijk weekje Rotterdam, waar Wim met zijn scheepje lag aangemeerd en die ik daarna ook nog eens mee naar huis mocht nemen. En ja, dan begrijpen jullie ook wel dat mijn prioriteiten even niet bij mijn blogje liggen ;-).....  Verder is er hier heeel veel opgepast op onze drie kleine heerlijkheidjes en wederom, sorry, verdween het blogje naar ergens in mijn achterhoofd. Maar ik ga het nu even in sneltreinvaart goed maken hoor. Daar gaan we..

Aan boord bij Wim, waar natuurlijk de kinderen en kleinkinderen ook eventjes bij opa langs kwamen.  Hier legt opa op de brug het een en ander uit aan Juultje en Koen en hieronder helpt Anna opa met het manoeuvreren. Ze hadden het geluk dat het schip moest "verhalen", wat betekent dat het naar een andere plek moest en dus moesten we een stukje varen. Vooral voor Anna was dit erg leuk, omdat ze er nu een beeld bij heeft als opa op de boot is. Alleen de grote blauwe zee ontbrak.
Ik ben dit blogje begonnen met een foto van het hart dat ik die week geborduurd heb. Want niks doen, nee dat is er natuurlijk niet bij hè. Oók niet als ik bij Wim ben ;-)

 Zo, morgen weer verder want er is nog veel meer te vertellen. 

Enneh....... Tel je zegeningen!

Boy oh boy wat een mooi boek!

Zoals de titel van dit berichtje jullie waarschijnlijk wel al doet vermoeden ben ik laaiend enthousiast over een boek. Ik zag het een paar weken terug in de quiltwinkel Schagen (N.H.), maar helaas pindakaas;  het was niet te koop :-(

Wel verdorie! 

Maar zo gauw laat ik mij natuurlijk niet uit het veld slaan, dus titel. schrijfster en ISBN nr. genoteerd en thuis meteen achter het schoottopje en op zoek. En jawel bookdepository in Engeland kon het mij leveren.

Ik zou jullie er graag meer van laten zien, maar ik weet niet of dat zo maar mag en durf het risico niet zo goed te nemen. Dus ik laat het hier bij een foto van de voor- en achterkant van het boek. 

Binnenin staan prachtige quilts in één kleur met een enkele patchworkstrook (meestal aan de zijkanten) en prachtig stikwerk.  Helemaal niet ingewikkeld, maar zó geraffineerd in hun eenvoud.

Je kunt natuurlijk ook haar naam even googelen, dan krijg je een paar sites waar haar werk ook op te zien is. 

O, verdorie, ik kan het niet laten hoor; hier komen er toch een paar. (een kleine selectie)

Even op klikken, dan zie je ze pas écht goed!!!!!!!

Het boek kost officieel US dollar 27,95    

Maar bij www.bookdepository.co.uk kocht ik het voor Euro 16,50 incl. verzending. Niet gek hè.

(Gouden) tip: mooi cadeautje voor vaderdag!

Veel plezier vandaag en tel je zegeningen.

Rustdag voor het naaimachientje.

Zo, wat mij betreft is het vandaag een rustige dag op de oceaan. 

Niks geen Ocean wave, zelfs geen ocean gekabbel. 

Vandaag gebeurt er daar helemaal niks (net als gister trouwens).

 Ik heb niet veel regels of discipline als het om quilten gaat maar eentje is er voor mij heilig en dat is dat ik bij dit soort heerlijk weer meteen  naar buiten verkas. 

Dus ...

Hij schiet al lekker op, maar ik vind het zo leuk om te doen dat ik er telkens weer lijntjes bij teken om door te pitten.

Groetjes uit een heerlijk zonnig Friesland!

Ocean wave

Sinds vorige week ligt mijn tafel bezaaid met stukjes rood/wit/blauwe stof. 

Vierkantjes, driehoekjes en aan elkaar genaaide vierkantjes en driehoekjes. 

Allemaal voor de ocean wave. 

Nou ja, allemaal... Dat is niet helemaal waar. 

Ik ga namelijk nogal eens de mist in met het knippen, snijden en naaien. Om maar eens een voorbeeldje te geven, bijvoorbeeld hier...

 Hier ben ik aan het "kettingnaaien"; allemaal driehoekjes aan de vierkantjes. 

Vervolgens keurig openstrijken met mijn ieniemini strijkboutje, de andere twee zijden van een driehoekje voorzien en snijden maar. Ja, FOUT dus. De driehoekjes werden veel te groot.

Kijk hier zie je het verschil.

 De bovenste zijn goed, de onderste te groot. Hoe het dan wel moest?

 Nou eerst twee vierkantjes op elkaar naaien en vervolgens eentje daarvan diagonaal doorknippen en vervolgens naai je daar dan weer een driehoekje van de tegenovergestelde kleur (dus de kleur van het middelste vierkantje) aan en dit geheel snij je twee keer diagonaal door de midden. 

Deze draai je een slag en naai je weer twee aan twee  aan elkaar.Nu heb je de zijkanten voor aan het grote middenstuk. Het klinkt ingewikkeld en o.k. ik geef het maar toe, wat mij betreft is het dat ook. Dat is gebleken nietwaar? Kwestie van goed opletten..

Afijn, niks aan te doen. 

Ik naai alle foute driehoeken ook aan elkaar en maak er speldenkussens van. Ik heb al een flinke stapel :-(

 ik kan er straks een winkeltje in beginnen. ;-)

En ja hoor, wéér een stapeltje FOUTEN..

 De buitenste driehoekjes hadden er niet aan gemoeten. O ja, wèl, maar het middelste vierkantje is te groot. Of nee, deze zijn goed en klaar om gesneden te worden. Dit worden de samengestelde grote driehoeken

En vervolgens kunnen ze aan de grote middenstukken, waar de kleine driehoekjes al aan zitten..

Eerst aan iedere kant een klein driehoekje, dan aan iedere kant twee aan elkaar genaaide driehoekjes. 

Inmiddels begrijpen jullie na dit onsamenhangende verhaal vast wel waarom het zo vaak fout bij mij gaat.

Maar... kijk, jawel, een stapeltje gelukte! Ongelooflijk hè ;-)

En dit is waar al dit gehannes toe moet leiden, 

alleen dan in het heel groot,

en nu "hoor" ik jullie denken:
"nou, dat zal nog wel een tijdje gaan duren"

KLOPT!

Fijne en hopelijk zonnige zondag!

p.s. En toch vind ik het nog steeds heerlijk om aan deze quilt te werken hoor!!!

Beetje uitgeblust

Tijdje niet geschreven. Geen goed teken.

 Ik was een beetje uitgeblust; al 8 weken verkouden, hoesten en slecht slapen. 

Komt er nog eens bij, dat ik al twee keer had verwacht naar Wim toe te kunnen in Rotterdam en tot twee keer toe kwam het er niet van. 

En kijk, dat is dan net ff te veel van het goede. 

Maar.... vanochtend stond opeens Joukje (van onze Kakelbee) voor de deur met....

een hele stapel Amerikaanse quiltbladen. 

"Om mij een beetje bezig te houden" zoals zij het zo mooi verwoordde. Nou, als dat niet lief is!  

Niet dat ik niets te doen heb hoor want natuurlijk zijn daar op de eerste plaats die drie heerlijke meisjes waar ik op mag oppassen. Wisten jullie trouwens al, dat Anna na de meivakantie naar groep 1 is gegaan? 

Dat was wennen! 

Vier jaar lang was zij twee of drie dagen per week hier en heb ik jullie verteld over al die grappige, lieve en ontroerende momenten die ik met haar mocht beleven. 

Maar vanaf nu zal zij dus beduidend minder vertegenwoordigd zijn in mijn berichtjes. Gelukkig verblijdt zij mij evengoed zeer regelmatig met haar heerlijke aanwezigheid en natuurlijk zal ik daar zo nu en dan verslag van blijven doen. 

Het jarig jobje mag op haar stoeltje staan om door ons te worden toegezongen.

Errug vermoeiend hoor die groep 1 en dus komt Anna op dondermiddag gewoon lekker met oma mee en mag daar lekker een middagslaapje doen. Hier heeft zij net 2,5 (!) uur getukt en mag Emma even bij haar in bed tot ze goed wakker is. Teun houdt zoals gewoonlijk de boel weer in de gaten

Daaaag allemaal!

Overigens hebben Emma en Juultje het naadloos van haar over genomen.

(Lucky me!!!!!)

Maar daarover de volgende keer meer, deze was om jullie te laten weten waarom oma een beetje moest wennen na vier heerlijke, geweldige jaren.

Morgen een verslagje van mijn vorderingen met de paarse Log-cabin en de Ocean Wave.

(Met dank aan Joukje,die mij met haar onverwachte bezoekje net weer even dat zetje gaf)

Juultje

Afgelopen vrijdagochtend. Ik ben vroeg opgestaan want vandaag is een belangrijke dag. 

Als ik net het laatste stukje stofzuig,

 TOETTOETTOETTERDETOET!!!!   

Daar zijn ze. Koen, Marrit en Juultje. 

De auto draait het erf op, 

Teun gaat als een gek te keer en ik struikel bijna over mijn eigen voeten om maar zo snel mogelijk buiten te zijn.

 De auto wordt uitgeladen en daarna drinken we koffie en eten een taartje want het is een feestelijke dag; Juultje komt voor de allereerste keer een nachtje logeren! 

Na een uurtje vertrekken Koen en Marrit toch wel een beetje onwennig/verdrietig; het is natuurlijk ook niet niks, je kindje voor de eerste keer een dag, een nacht en nog een dag achterlaten.

 Ook al heb je nog zo'n leuke bestemming voor die dagen. 

Het voelt heel onwennig en raar vertrouwt Marrit later op de boot haar vrienden op Facebook toe. 

Afijn, papa en mama weg en Juultje wordt wakker. 

Ze huilt een beetje en ik loop wat heen en weer met haar; het helpt niet dus hup, lekker in de wagen en maar een stukje wandelen. 

Ik ben nog niet bij de garage of ze slaapt al. 

Terug naar de voordeur, ik laat haar lekker buiten staan en ga er zelf met een heel dik vest aan en een quiltwerkje naast zitten. 

Ze slaapt lekker door.

Als ik even later naar binnen loop voor een kopje thee neemt Teun de wacht over. 

(Geweldig zo'n hond hè. Ze zeggen dat het in de genen van de Drentsche Patrijs zit om op de kinderen te passen. Nou, die eigenschap is bij Teun goed vertegenwoordigd. Ook bij Anna en Emma is hij altijd in de buurt als ze hier zijn. En de dag na onze oppasdaagjes ligt hij altijd de hele dag uitgblust op zijn kussen)

Als Juultje wakker wordt, word ik meteen verwelkomd met een dikke smile. 

En dit zal de rest van de tijd zo blijven. 

's Middags en 's nachts slaapt ze in onze familiewieg (gemaakt door de grootvader van mijn moeder toen zij in verwachting was van mijn oudste broer, oftewel 6 generaties vóór Juultje. 

Wij hebben er alle vier in gelegen, vervolgens mijn kinderen, Doriens kinderen en nu dus mijn kleinkinderen)

Ze slaapt er heerlijk in.

Tussen haar slaapjes in is ze steeds ongeveer 1,5 uur wakker, waarin we eerst haar luier verschonen daarna wat keuvelen en knuffelen en dan drinkt ze haar flesje en daarna wordt er eerst weer een kwartiertje gebabbeld, gelachen en geknuffeld.

Vervolgens speelt zij nog een kwartiertje, twintig minuten in de box.

Verschonen we haar luier weer; natuurlijk vele dikke kussen op dat heerlijke buikje en die lekkere babybeentjes. Het doet haar schateren van het lachen.

De nacht wordt spannend want thuis wil ze haar papa en mama nog wel eens flink wakker houden. 

Ik heb geluk. Om 9 uur ligt ze er in en om half twaalf maakt ze een paar geluidjes, maar daar blijft het bij. Om 12 uur stop ik het speentje nog even in haar mondje en ga ik ook slapen. 

Rond drie uur wordt ze wakker en vindt het duidelijk heel gezellig dat ik naar haar toe kom. We gaan samen naar beneden, verwarm ik haar flesje en verschoon de luier. 

Even later zit ik voor het eerst sinds jaren weer midden in de nacht een baby'tje te voeden. 

Meteen komt dat heerlijke gevoel van die intieme nachtvoedingen weer naar boven. 

Dit keer keuvelen en knuffelen we maar 5 minuutjes, tot na de boertjes, want ze moet zo snel mogelijk weer naar bedje om van de nacht geen dag te maken. 

Eerst weer een schone luier en dan leg ik haar er weer in, speentje en knuffeltje erbij en ze draait zich direct naar haar knuffeltje, trekt het over haar gezichtje, haar oogjes gaan langzaam dicht en ze glijdt zo weer in slaap.

De volgende ochtend wordt ze om 8 uur wakker; ze ligt wat te kirren dus ik ga eerst naar beneden om haar flesje op te warmen. Ik besluit om het flesje dit keer bij mij in bed te geven. Wat een goed idee!!!

Samen met haar in mijn bed terwijl de regen op het dak klettert en zij haar drinken zo nu en dan onderbreekt om mij een stralende glimlach toe te werpen. Wat wil een mens nog meer?!

Na het drinken leg ik haar op een kussen op mijn opgetrokken benen tegenover mij neer. Boy oh boy wat een heerlijk half uurtje wordt dat. Hele verhalen komen er uit dat kleine mondje terwijl zij met m'n vingers speelt. Om negen uur ligt zij weer in haar bedje en pas om half één wordt ze weer wakker. Alle rituelen van de dag ervoor herhalen zich.Juultje slaapt, lacht, drinkt, "kletst" en speelt. 

Alles verdwijnt in haar mondje voor een nadere verkenning en Teun verblijft onafgebroken in haar buurt.

's Middags rond half zes komen Koen en Marrit terug, ze hebben een geweldig feest gehad maar zijn ook heel blij dat ze hun kleine meisje weer kunnen knuffelen. Jammer genoeg slaapt Juultje nog op het moment dat ze aankomen, maar gelukkig laat ze na een kwartiertje een eerste geluidje horen en Marrit veert op van haar stoel en rent naar boven....

Koen kookt en we eten met z'n drietjes terwijl Juultje eerst haar voeding van mama krijgt en vervolgens lekker bij papa op schoot erbij zit.  Hierna wordt het hele spul weer in de auto  geladen en keren zij met z'n drietjes huiswaarts. 

Ik zwaai ze lachend uit en pink stiekem een traantje weg.

Oma kan gaan afkicken.